Gamzenur Bilagül
@mubremdavam
1 okur puanı
Mayıs 2025 tarihinde katıldı
Kitap elime 3 yıl önce geçmişti ve isminden bir anlam çıkaramamıştım. Süleymaniye özelinde bir kitaptı. Sonra gözüm takılınca kendimce bir yorum yaptım. Taş normalde taşmaz. Taşamaz. Semserttir nasılsa. Fakat altından mânâyı çıkarırsan taşar. Ve evet, bizim ceddimiz, İslam ile taşı yoğurmayı bilen mimarlarımız kullandıkları her taşı taşırdı. Onlardan mânâlar hâsıl oldu.
Kitabı okumayı ertelememdeki sebep Süleymaniye'ye gidemeyişimdi. Mekan olarak anlatıldığını düşünüyordum. Gidemeyeceğim yerleri görmeden okumayı sevmem. Gidişime erteledim. Ve sonra fırsat çıktı. Ama aynı zamanda benim için bir tevafuk. Kitabı çok zamanında okuduğumu düşünüyorum. Ruhum daralmışken, sıkışmışken. Böyle zamanlarda hep camiye giderim. Tazelenmek, kendime gelmek için. Camiler böyledir. Kitap aslında sadece Süleymaniye özelinde değil, genel bir cami atmosferi var. Ahmet Murat camiyi berzah olarak tanımlıyor. Yani eşik. Dünya ile ahiret arasında. Dünyadan kopmadan Allah ile aracısız irtibat ve ahireti hatırlayış, yöneliş. Hem hayatın içinden hem de hayatı bir süre kapı dışında bıraktıran. İkisi bir arada.
Süleymaniye. Heybetlidir. Ama kapıyı istediğin an açıp hesapsız girebileceğin kadar ulaşılabilirdir. Üzerinde bulunduğu tepeden ve oranın güzelliğinden, İstanbul'dan başka bir yere bu kadar yakışamayacağından da bahsediyor yazar. Bir de mekan ve yer kavramlarının farkından bahsedip Süleymaniye'yi yer olarak nitelendiriyor:
''Yerin içi doludur, anlamla örülüdür ve bu sebeple içi ağırdır. Bir yerli olmak, oradaki tarihsel varlıktan yani anlamdan kaçamamaktır. Bu anlamın orada oluşturduğu ağırlık, yerin zihinde, hatırada ve siyasette kımıldatılmazlığını da oluşturur. Bir mekanı yer olarak benimseyen kimse, kendi özgül varlığını o yere ilikler ve böylece oradan kendisine ve kendisinden oraya bir
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
