Muhittin ÇİFTÇİ
@mudan
Adanalı, yazar, çizer, hakem
Maliyeci
Sivas Cumhuriyet Üniversitesi ve Eskişehir Anadolu Üniversitesi
ANKARA
Adana
84 okur puanıEylül 2025 tarihinde katıldı
Düşünme Kutusu II: Zihnin Labirentlerinde Bir RehberEdebiyat
Doç. Dr. Selçuk Alsan'ın "Düşünme Kutusu II" adlı eseri, ismiyle bile bir taahhütte bulunuyor: Düşünme eyleminin kendisini merkeze almak. İlk kitabın açtığı yolda ilerleyen bu çalışma, sadece ne düşündüğümüzü değil, nasıl düşündüğümüzü sorgulatmayı hedefleyen, okuru pasif bir alıcı olmaktan çıkarıp aktif bir düşünür haline getirmeyi amaçlayan derinlikli bir proje. Sosyal medyada "Beynimin içindeki ses" veya "Her paragrafı bir sorgulama" olarak nitelendirilen bu kitap, zihnin karmaşık labirentlerinde güvenilir bir rehber sunuyor.
Disiplinlerarası Bir Köprü: Felsefe, Bilim ve Sanatın Buluşması
Alsan'ın en dikkat çeken yönü, disiplinlerarası bir bakış açısını son derece akıcı ve erişilebilir bir dille harmanlayabilmesi. "Düşünme Kutusu II", felsefenin kadim sorularından yapay zekânın etik ikilemlerine, bilişsel bilimin bulgularından sanatın yorumlayıcı gücüne uzanan geniş bir yelpazede geziniyor. Bu, kitabı tek bir disipline hapsolmaktan kurtararak, düşüncenin sınırlarını zorluyor. Okurların, "Bir sayfasında Platon'la diyalog kurarken, diğer sayfasında nörobilimle tanışıyorsunuz" şeklindeki yorumları, bu zenginliğin bir yansıması. Alsan, düşünmeyi bir bütün olarak kavrayabilmek için bu köprüleri kurmanın elzem olduğunu gösteriyor.
Gündelik Hayatın İçinde Felsefe: Soyutu Somutla Buluşturmak
Kitabın bir diğer gücü, en soyut ve teorik kavramları bile gündelik hayatın içinden örneklerle, okurun deneyimine yaklaştırabilmesi. Alsan, karmaşık fikirleri, kişisel anekdotlar, güncel olaylar veya sıradan bir gün içindeki gözlemler üzerinden aktararak felsefeyi "hayatın ta içine" yerleştiriyor. Bu yöntem, sosyal medyada sıklıkla "Sıkılmadan, anlayarak okudum" veya "Felsefenin aslında ne kadar hayatın içinde olduğunu gösterdi" gibi tepkilerle karşılık buluyor. "Düşünme Kutusu", bu
Reklam
Sahnelerin Ardındaki Yalnızlık Korosu1000Kitap
Beyefendim, Başlık Neydi?: Sahnelerin Ardındaki Yalnızlık Korosu 
Beyefendim Başlık Neydi?
“Yazı bitince değil, sustuğunda başlar sahne…”
Gülcan Korkmaz’ın Beyefendim, Başlık Neydi? adlı romanı, okuru bu cümleyle karşılıyor ve hemen ardından derin bir sorgulamaya davet ediyor. Bu, sadece bir edebi eserin değil, hayatın kendisinin sahnesine dair bir sorudur. Roman, adeta bir tiyatro oyununun perdeleri arasında gezinen yapısıyla, gerçeklik ile kurgu, sahne ile sahne arkası, söz ile sessizlik arasındaki ince çizgiyi ustalıkla işliyor.
Karakterler Değil, “Metaforlar” Topluluğu
Orhan, Moric, Sadık, Cemil, Gül Hanım, Kemal ve diğerleri… Sosyal medyada da sıkça vurgulandığı gibi, bu isimler sıradan roman karakterleri olmanın çok ötesine geçiyor. Her biri, modern insanın farklı bir yalnızlığını, arayışını veya iç çatışmasını temsil eden birer metafor gibi. Bir araya geldiklerinde ise hayatın karmaşık orkestrasyonunu oluşturan bir “yalnızlık korosu”na dönüşüyorlar. Korkmaz, bu karakterler aracılığıyla okura şu soruyu sorduruyor: Hepimiz kendi hayatımızın oyununda başrol oynarken, aynı zamanda bir başkasının sahnesinde figüran mıyız?
Büyülü Gerçekçilik ile Postmodern Bir Buluşma
Romanın anlatım dilinde, büyülü gerçekçiliğin sınır tanımaz hayal gücü ile postmodern anlatının parçalı yapısı bir arada ilerliyor. Bu, okuru alışılagelmiş bir kronolojik akışın dışına çıkararak, zamanın ve mekânın iç içe geçtiği bir labirente sürüklüyor. Sosyal medya paylaşımlarında okurların “Her okumada yeni bir ayrıntı keşfediyorum” demelerinin ardında yatan da bu zengin anlatı katmanlarıdır. Anlatılan, sadece karakterlerin hikâyesi değil, aynı zamanda hikâye anlatma eyleminin kendisidir. “Başlık Neydi?” sorusu, belki de tam da bu yüzden bu kadar çarpıcıdır; bir unutkanlığın değil, anlamın peşine düşmenin
Beyefendim Başlık Neydi?
“Yazı bitince değil, sustuğunda başlar sahne…”
Gülcan Korkmaz’ın Beyefendim, Başlık Neydi? adlı romanı, okuru bu cümleyle karşılıyor ve hemen ardından derin bir sorgulamaya davet ediyor. Bu, sadece bir edebi eserin değil, hayatın kendisinin sahnesine dair bir sorudur. Roman, adeta bir tiyatro oyununun perdeleri arasında gezinen yapısıyla, gerçeklik ile kurgu, sahne ile sahne arkası, söz ile sessizlik arasındaki ince çizgiyi ustalıkla işliyor.
Karakterler Değil, “Metaforlar” Topluluğu
Orhan, Moric, Sadık, Cemil, Gül Hanım, Kemal ve diğerleri… Sosyal medyada da sıkça vurgulandığı gibi, bu isimler sıradan roman karakterleri olmanın çok ötesine geçiyor. Her biri, modern insanın farklı bir yalnızlığını, arayışını veya iç çatışmasını temsil eden birer metafor gibi. Bir araya geldiklerinde ise hayatın karmaşık orkestrasyonunu oluşturan bir “yalnızlık korosu”na dönüşüyorlar. Korkmaz, bu karakterler aracılığıyla okura şu soruyu sorduruyor: Hepimiz kendi hayatımızın oyununda başrol oynarken, aynı zamanda bir başkasının sahnesinde figüran mıyız?
Büyülü Gerçekçilik ile Postmodern Bir Buluşma
Romanın anlatım dilinde, büyülü gerçekçiliğin sınır tanımaz hayal gücü ile postmodern anlatının parçalı yapısı bir arada ilerliyor. Bu, okuru alışılagelmiş bir kronolojik akışın dışına çıkararak, zamanın ve mekânın iç içe geçtiği bir labirente sürüklüyor. Sosyal medya paylaşımlarında okurların “Her okumada yeni bir ayrıntı keşfediyorum” demelerinin ardında yatan da bu zengin anlatı katmanlarıdır. Anlatılan, sadece karakterlerin hikâyesi değil, aynı zamanda hikâye anlatma eyleminin kendisidir. “Başlık Neydi?” sorusu, belki de tam da bu yüzden bu kadar çarpıcıdır; bir unutkanlığın değil, anlamın peşine düşmenin
Muhittin ÇİFTÇİ
, 2025 okuma hedefini ekledi.2025 OKUMA HEDEFİ
57/30 kitap - %190 tamamlandı
57 kitap okudu
30 kitap
12bin sayfa
53 inceleme
44 alıntı
Reklam