Kalbimde yaşarken ölmüş insanların bedenleri; yürüdükçe bir o yana yığılıyor bu toplam, bir bu yana. Bu durumda ölmek büyük, çok büyük bir direnç istiyor elbette. Bu ölüler de, yazık, sizin ölülerinizdir. Sürekli yeni eklemeler oluyor bu ölülere. Yaşarlarken ölü gözüyle bakmak ne güçtür!
İnsan! Seni savunuyorum sana karşı! Çünkü, başka çaremiz kalmamıştır: Tarihimizin içinden, ilerilere doğru tutunmalıyız birbirimize. Gelecekteki devinimlere insan başka türlü hazırlıklı olabilir mi?
İnsanın en çok kalbi temiz olmalıdır. Tüm organlarımıza buyuran bir güç var onda. Anlatmaya, yorumlamaya gücümüzün yetmediği bir giz birikimi bu. İnsanı kalbinden tutmadınız mı, görün nasıl kayıp gidecek elinizden! Kaygan, yabancı madde dolu bir şey olup çıkacak sonunda. Kalbin gereksinimlerine dikkat edilmedi mi emek de, ekmek de yitiriverir anlamını. Ne emek ne ekmek; önce kalbimiz bozuluyor çünkü.