Hatice
@muhendisinrafi
Kitapsever, hayvansever, müziksever.
Mühendis
Lisans
89 okur puanı
Şubat 2026 tarihinde katıldı
Bazı Anılar Geri Gelmez, Sadece İçini Isıtıp Geçer
Lale Sokak No: 1, zamanı geri çağıran bir ses gibi konuşuyor; yüksek değil, ama derinden. 90’lar burada sadece bir dönem değil, insanın hafızasında yavaş yavaş çözülen bir ışık gibi duruyor. Ne tamamen geçmişe ait, ne de bugünde var, sadece hatırladıkça canlanan bir ara zaman...
Sayfaların arasında sokaklar var; kaldırım taşlarına sinmiş yaz akşamları, pencere kenarlarında uzayan bekleyişler, adını koyamadığımız ilk duygular, birlik beraberliğin belki de en yüksek zamanlar olduğu mahalle kültürü... Her şey, bugünün hızına inat, yavaş ve ağır bir ritimle akıyor. Sanki zaman, acele etmeyi henüz öğrenmemiş. Aşk ise burada bir cümleye sığmaz; bir bakışta kalır, çoğu zaman söylenmeden büyür ve yine söylenmeden eksilir. İnsanlar birbirine daha yakın ama kelimeler daha seyrektir. Belki de bu yüzden her şey daha gerçektir; çünkü söylenmeyen şeyler bile duyulabilir.
Kitap, nostaljiyi süslemiyor, 90’ları sadece “eski güzel günler” diye idealize etmiyor. Aksine, o dönemin içindeki hem sıcaklığı hem de kırılganlığı aynı anda gösteriyor. Çünkü geçmiş her zaman parlak değildir; ama hatırladıkça içimizi ısıtan bir tarafı vardır.
Bence kitabın en güçlü yanı; döneme ait hatırlanan ve okudukça anımsanan, hem belirgin hem de çok ince detaylarla insanın içine dokunması. Bu yüzden okurken “ben de yaşadım” hissi sık sık ortaya çıkıyor.
Pınar Pars'ın hakkını vermem gereken son nokta ise; kitabın merkezinde Derya'nın hayatı var gibi gözükse dahi, Lale Sokak'taki hiçbir hayat öyküsü birbirinin önüne geçmemiş, birbirinin gölgesinde kalmamış, hepsi ayrı ayrı anlatılmış.
Kitap bittiğinde anlayacaksınız ki; bazı zamanlar, insanın kendine daha yakındır. Zaman ilerlemiş olabilir, ama bazı duygular hâlâ o eski sokaklarda dolaşıyordur.
Dipnot 1: Bazı sayfalarda sıcak poğaça kokularını, kekleri, pişirilen
Lale Sokak No: 1, zamanı geri çağıran bir ses gibi konuşuyor; yüksek değil, ama derinden. 90’lar burada sadece bir dönem değil, insanın hafızasında yavaş yavaş çözülen bir ışık gibi duruyor. Ne tamamen geçmişe ait, ne de bugünde var, sadece hatırladıkça canlanan bir ara zaman...
Sayfaların arasında sokaklar var; kaldırım taşlarına sinmiş yaz akşamları, pencere kenarlarında uzayan bekleyişler, adını koyamadığımız ilk duygular, birlik beraberliğin belki de en yüksek zamanlar olduğu mahalle kültürü... Her şey, bugünün hızına inat, yavaş ve ağır bir ritimle akıyor. Sanki zaman, acele etmeyi henüz öğrenmemiş. Aşk ise burada bir cümleye sığmaz; bir bakışta kalır, çoğu zaman söylenmeden büyür ve yine söylenmeden eksilir. İnsanlar birbirine daha yakın ama kelimeler daha seyrektir. Belki de bu yüzden her şey daha gerçektir; çünkü söylenmeyen şeyler bile duyulabilir.
Kitap, nostaljiyi süslemiyor, 90’ları sadece “eski güzel günler” diye idealize etmiyor. Aksine, o dönemin içindeki hem sıcaklığı hem de kırılganlığı aynı anda gösteriyor. Çünkü geçmiş her zaman parlak değildir; ama hatırladıkça içimizi ısıtan bir tarafı vardır.
Bence kitabın en güçlü yanı; döneme ait hatırlanan ve okudukça anımsanan, hem belirgin hem de çok ince detaylarla insanın içine dokunması. Bu yüzden okurken “ben de yaşadım” hissi sık sık ortaya çıkıyor.
Pınar Pars'ın hakkını vermem gereken son nokta ise; kitabın merkezinde Derya'nın hayatı var gibi gözükse dahi, Lale Sokak'taki hiçbir hayat öyküsü birbirinin önüne geçmemiş, birbirinin gölgesinde kalmamış, hepsi ayrı ayrı anlatılmış.
Kitap bittiğinde anlayacaksınız ki; bazı zamanlar, insanın kendine daha yakındır. Zaman ilerlemiş olabilir, ama bazı duygular hâlâ o eski sokaklarda dolaşıyordur.
Dipnot 1: Bazı sayfalarda sıcak poğaça kokularını, kekleri, pişirilenPINAR PARS isimli okura yanıt verildi
Hatice
Bir kitaba bakarım hak eder mi diye, bir de yazdırana bakarım yazar mı diye 😂😂 Okuduktan sonra hissettiğim ne varsa anlatmaya çalıştım. Eksiği çok, fazlası yok 💚
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yeni yıl demek, aynı evde olmak demekti. Aynı sofraya oturmak, aynı şeyi izlemek ve aynı anda gülmekti. Takvimde son yaprak kalmışsa, kimse bir yere gitmezdi. Kimse bir yere yetişmezdi.
Hatice
Çekirdek ailenin dışında, geniş aile olmanın da ne demek olduğunun net olarak anlaşıldığı o geceler 💚
Bir evi yuva yapan duvarı değil, tüten bacasıdır. Çünkü o duman, bir hayata değil bir yuvaya iz bırakır.
PINAR PARS isimli okura yanıt verildi
Hatice
Alıntı yapılacak o kadar çok cümle, o kadar çok detay var ki 💚💚 Özenle seçmeye çalışıyorum yoksa kitabı yayınlayacağım 😂
mutfak dolaplarında tabak çanak değil kitap biriktiren insanlara aşık olun😌😁
Hatice
Çok yakışmış 😂😂