Bugün sokakta iki adam gördüm. İki kocaman adam. Sapasağlam iki adam. Hiçbir eksiği olmayan iki adam.
Adamlardan biri diğerine vurmaya başladı ve etraftaki herkes hemen seferber oldu onları ayırmak için. Kocaman bir adam bir başka kocaman adama vurunca herkes
hiç düşünmeden müdahale ediyor. O zaman, bir yetişkin bir çocuğa vurunca neden herkes böyle sessiz? Bir çocuk,
bir yetişkinden her anlamda ama her anlamda daha zayıf, daha güçsüz, kalıcı yaralar almaya çok daha müsait değil
mi?
Geçenlerde Babalar Günü vardı ve tanıdığım
üç farklı kadın, birbirlerinden tamamen habersiz olarak 'Her güçlü kadının arkasında babası vardır' notuyla kart yazdı. Halbuki güçlü kadınların arkasında hiç kimse olmaz genelde. Bunu ikimiz de biliyoruz, öyle değil mi?
Hepimiz ama hepimiz, annemize
rağmen olabildiğimiz kişi için kutlamalıyız kendimizi.
Daha önemlisi: Hepimiz ama hepimiz, kendimizi, annemize
rağmen olabildiğimiz kişi için kutlamalıyız. Özellikle de kız çocukları. Hayattaki en büyük başarımız, annemize
rağmen 'biri' olmayı başarabilmektir