Son bölüme kadar ne okudum ne çıkacak şimdi çok karmaşık, anlam var ama darmadağın, nasıl toplanacak bu, çok boğuk dedim. Sıkılan ruhumu daha da sıkıyor, vakit israfı dedim. Son bölümde anladım ki okuduklarım boşa gitmemiş.
İnsanın yani Âdem'in dert ile acıyla ve kederle yoğrulmasının Âdem'i Âdem yapan şey olduğu çokça kafa yakan bir şekilde işlenmiş. Acıları unutmanın, deneyimleri unutmanın insanı anlamsızlığa boşluğa iteceğini ve insanın hatırlamakla var olduğunu anlatmış.
Hatırladıkça anlarmış insan. Unuttukça tükenirmiş.
Dert pişirir, acı oldurur...
Allah'ım acıya, derde, kedere razıyım, bana aşkımı unutturma.
Allah'ım yanmaya, paralanmaya, ufalanmaya razıyım bana kendimi unutturma.
Amin.