İbrâhim

İbrâhim
@munibkul
İlim bir nokta idi, cahiller onu çoğalttı...
10 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Beni kamışlıktan kestiklerinden beri...
İBRAHİM ETHEM — Bu dünyada ne varsa gurbet... Bütün varlıklar yokluk, bütün sahipler yoksunluk!..
Sayfa 48
Alıntı
Reklam
Asıl mesele, zıt görünenlerin aslının tek olduğunu kavramaktır. O zaman kalp gaflette, dalâlette, inkârda kalıp "iki yüzlü" olmaktan çıkar. Keder de sevinç de, kahır da lütuf da insanın hayatını, diriliğini, canlılığını, giderek yolunu, yönünü, kıymetini belirleyen kanatlar olur. İnsan iki kanadın da hakkını anlar, kahrın da lütfun da bir sebebe bağlı olduğunu, ikisinin de nimet olduğunu kavrar. Bu hal "tevhid" yani "birlik" makamıdır. Hallere değil, halleri bahşedene bağlanmak demektir.
Sayfa 139
Bugün hayatta hepimizi sıkıntıya, bunalıma, krize sokan şeylerin hemen tamamı beklentilerimizin, arzularımızın, isteklerimizin bir an önce olmasını istemekten doğar. Bu acelecilik, acillik sabırsızlığı da beraberinde getirir. Sabırsız kişi de huzursuz olur. Huzursuz olan ise elindekilerin kıymetini bilmez hep olmayan şeylerle ilgilenir bu mutsuzluğu doğurur. Yani acelecilik sonuçta mutsuzluğu doğurur.
Sayfa 136
Alıntı
Nefis sıkıntıya, çileye, imtihana, ikilemi zor yoldan çözmeye gelemez. Kolaya, üç kağıtla hızlı çözümlere, acilen doymaya bakar. Kulun imtihanı ise acile değil, âhire bakmaktır. Yani nefsinin istediğini hemen yapmaya değil, yapmaya niyetlendiği işten ahirette sual olunacağı için önce onu iman tartısında tartıp hayırlı ise yapmaya gayret etmektir. İnsan tabiatı böyledir: İstediğimiz şeyi hemen isteriz. Fakat hayırlı istemek başka her şeyi hemen istemek başkadır. Bu acelecilik zemmedilmiştir. "İnsan hayrı ister gibi şerre davet çıkarıyor. İnsan çok acelecidir." (İsrâ 17/11)
Sayfa 136
Kalbin, yani insanın tabiatının özü ikilidir. İnsan hep aynı hal üzere kalamaz. Hatta böyle olmak ruhî marazdır. Kişi hep sevinç, hep keder, hep coşku, hep içe kapanık şık içinde olursa yani hali değişmezse o insana hasta nazarıyla bakılır. Bu ikilik hayatın canlılığını ve devinimini doğuran bir çeşnidir.
Sayfa 136
Alıntı
Reklam