Bu göz, gönlüme hiç bir gerçek iz göstermiyor,
Ne kendi gördüğü kuş, ne çiçek, ne bir varlık;
Türlü görüntülerden akla hiç pay vermiyor,
Ama bir iz tutmaya gücü yetmiyor artık.
Görse bile en kaba, ya da en ince yüzü,
En çarpık yaratığı, en çok sevgi vereni,
Dağları ve denizi, geceyi ve gündüzü,
Kargayı ve kumruyu, hepsinde bulur seni.
Başka şey sığmaz, dolmuş seninle tıklım tıklım,
Gözümü sahte yapar gerçeği gören aklım.
Aşk için, ileriyi görmek hepsinden beter,
Gelecek hastalığı sezmek, yaman bir kusur;
Sapasağlam bedenim, şimdi tedavi ister,
İyilikle yaşarken illetle şifa bulur.
Bu da bana ders oldu; doğru söze ne denir
Aşkından hasta olan, ilaçtan zehirlenir.