... depresyondaki veya öfkeli bir insanla vakit geçiriyorsak o insanın zihinsel durumu "empatik olarak bulaşıcıydı" ve biz de kendimizi üzgün veya sinirli hissetmeye başlıyorduk. Dolayısıyla terapist, hastalarına verdiği duygusal tepkileri belirleyebildiğinde, hastanın tanısı hakkında ipuçları edinebilir. Bu strateji, özellikle de hastalar bilinçli ya da bilinçsiz, gerçek duygusal deneyimlerini maskelemeye ya da saklamaya çalıştıklarında yararlı olur.
... ama bazen kaza olduğunu düşündüğümüz şeyler yaparız, oysa onlar bir amaca hizmet eder.
Bir saat, hastanın bir haftası içinde kısa ama potansiyel olarak güçlü bir zaman dilimidir ve eğer kişi kendiyle ilgili bir şeyler öğrenip değişecekse bu, her zaman benim karşımda, o bir saat içinde olmayacaktır.
Soru sormaya karşı çok hassasımdır. Bana göre soru sormak mahşer gününe mahsus olmalı. Hem bir soru sorarsın, gerisi tıpkı taş yuvarlamak gibi gelir. Tepede sessizce oturur, aşağıya doğru bir taş atarsın. Sonra taş yuvarlanır, gider, başka taşlara çarpar, sonra -hiç akla gelmezken- yaşlı, zararsız birinin kafasına denk gelir. Hem de kendi bahçesinde! Sonra adamın ailesi kimsesiz kalır. Yok efendim. Prensip meselesi. Bir şey ne kadar sorunlu görünüyorsa, ben de o kadar az soru sorarım.
Yersiz derinlik düşünceyi bulandırıp zayıflatır; dikkatinizi bütünüyle verip sürekli olarak bakarsanız eğer, Çoban Yıldızı bile gökyüzünden silinip yok olabilir.
