Murat
@murat1k
Yazıların ‘tamamı’ şahsıma aittir.
Zihnimin Çekmeceleri1000Kitap
Yol ayrımına geldik artık geçmişimle. Bu zamana kadar zihnimde sanki ev sahibiymişçesine oturan kiracımdı benim. Örme kazak gibi hep bir yerlerinden açılıyordu ipliği; her şey kusursuzca dururken düzeni bozan o ipliğin orada duruşu hep kemiriyordu beni. Bütün güzellikleri kaçırmamıza sebep, hep küçücük çirkinlikler. Bu da bizim vefasızlıklarımızdan biri Allah’a. Neden hep çamura dönük insanın yüzü? Neden çiçekler dururken tozuna takılıyor gözümüz? Bilmiyorum, bilemeyeceğim. Bilseydim kendime çözüm bulurdum önce ama sadece terk etmek geliyor aklıma; geçmişi terk etmek...
İnsana ne kolay terk edebilmek! Terk edebiliyoruz her şeyi ya da terk ettiğimizi sanıyoruz benim sandığım gibi. Sanmak ne tesirli bir zehir! Bunları yazarken dahi geçmişim geliyor aklıma; terk etmiştim halbuki. Sanırım kendimi kandırmak da benim lanetim. Annem öldüğünde de böyle olmuştu; "Kopmayacağım hayattan." demiştim kendime, ağlarken karanlık bir odanın köşesinde. Kopmuştum oysa. Belki de kabullenememek lanetimdir benim; kabullensem çözülürdü belki kördüğümüm. İlmeği kaçırdığım kazağa devam etmek yerine sökseydim ve yeniden örseydim bozulduğu yerden daha doğru ilerlerdim belki; belki yamuk yumuk olmazdı zihnim, olmazdı duygularım böyle şekilsiz. Belki bir şeye benzerdi sevmelerim; belki severdim kendimi, severdim belki insanları, yaşamayı belki. Belki de benim lanetimdir "belki".
Kabulleniş, bir cesetle aynı odada uyumaya benzer; kokusuna alışmak, onun artık nefes almadığını bildiğin halde üstünü örtmektir. Ben o cesedi her gece canlanacakmış gibi besledim, geçmişin soğuk ellerini kendi sıcaklığımla ısıtmaya çalıştım. Oysa zaman, durdurulması imkansız bir değirmenmiş; öğüttüğü her şeyin unufak olup savrulmasını beklerken, ben o tozun içinde boğulmayı bir tercih sanmışım. İnsan, kendi zindanının
Esila isimli okura yanıt verildi
Murat
😊🙏😇
Reklam
Zihnimin Çekmeceleri1000Kitap
Yol ayrımına geldik artık geçmişimle. Bu zamana kadar zihnimde sanki ev sahibiymişçesine oturan kiracımdı benim. Örme kazak gibi hep bir yerlerinden açılıyordu ipliği; her şey kusursuzca dururken düzeni bozan o ipliğin orada duruşu hep kemiriyordu beni. Bütün güzellikleri kaçırmamıza sebep, hep küçücük çirkinlikler. Bu da bizim vefasızlıklarımızdan biri Allah’a. Neden hep çamura dönük insanın yüzü? Neden çiçekler dururken tozuna takılıyor gözümüz? Bilmiyorum, bilemeyeceğim. Bilseydim kendime çözüm bulurdum önce ama sadece terk etmek geliyor aklıma; geçmişi terk etmek...
İnsana ne kolay terk edebilmek! Terk edebiliyoruz her şeyi ya da terk ettiğimizi sanıyoruz benim sandığım gibi. Sanmak ne tesirli bir zehir! Bunları yazarken dahi geçmişim geliyor aklıma; terk etmiştim halbuki. Sanırım kendimi kandırmak da benim lanetim. Annem öldüğünde de böyle olmuştu; "Kopmayacağım hayattan." demiştim kendime, ağlarken karanlık bir odanın köşesinde. Kopmuştum oysa. Belki de kabullenememek lanetimdir benim; kabullensem çözülürdü belki kördüğümüm. İlmeği kaçırdığım kazağa devam etmek yerine sökseydim ve yeniden örseydim bozulduğu yerden daha doğru ilerlerdim belki; belki yamuk yumuk olmazdı zihnim, olmazdı duygularım böyle şekilsiz. Belki bir şeye benzerdi sevmelerim; belki severdim kendimi, severdim belki insanları, yaşamayı belki. Belki de benim lanetimdir "belki".
Kabulleniş, bir cesetle aynı odada uyumaya benzer; kokusuna alışmak, onun artık nefes almadığını bildiğin halde üstünü örtmektir. Ben o cesedi her gece canlanacakmış gibi besledim, geçmişin soğuk ellerini kendi sıcaklığımla ısıtmaya çalıştım. Oysa zaman, durdurulması imkansız bir değirmenmiş; öğüttüğü her şeyin unufak olup savrulmasını beklerken, ben o tozun içinde boğulmayı bir tercih sanmışım. İnsan, kendi zindanının
⎯ Letavitsa. isimli okura yanıt verildi
Murat
Teşekkür ederim 🙏 😇
TENHA MÜREKKEP
Gönlümün kıyısında hüzne gebe bir şafak
Heybemde bin yıllık yük, yollar benden kaçıyor
Serçe bakışlı bir tenhalığa sığınarak
Ruhum, kendi gurbetinde sessizce kan ağlıyor.
Duygu pazarında bir garip iktisat bu, inan
Her kelâmım, kıymet bilmezin elinde ziyan
Bir yıldız sönüyor içimde, şehirden kaçan
Işıklar içinde karanlığı içmektir bu.
Sen ey, halden anlayan o meçhul yolcu!
Gelmedin; bulduğum her çeşme içimi kuruttu
Sırtımdaki hançer değil, sahte bir avunçtu
Anladım; yanlış eşikte beklemek, ölmekmiş bu.
Kum saati sızıyor ruhumun çatlağından
Verdikçe eksiliyorum, bir gölge tutamağından
Bir gemiyim ki, vazgeçtim liman toprağından
Yükünü denize dökenin hürriyetidir bu.
Zıtlıklar ülkesinde bir yangın ki bu, sessiz
Kalabalıklar içinde kaldım kimsesiz, nefessiz
Zenginlik sanılan o mülk aslında hiçtir sensiz
Kendi tenhasında sultan olanın halidir bu.
Gözlerin, o mukaddes mabedin tek anahtarı
Dindir artık bu halsiz, bu yorgun intizarı
Çünkü halden anlamayanın her bir baharı
Zemheri ayazında üşüyen bir düştür bu.
✍️ Murat
MuratSibel Yaki isimli okura yanıt verildi
Murat
Teşekkür ederim 🙏
Asla kendiyle aynı fikirde olmayanların diyarı
Murat
ve her ne olursa olsun kendi omzundan öpmeyi ihmal etmeyenler