Murat
@murat1k
Yazıların ‘tamamı’ şahsıma aittir.
Savaşları dindirecek kadar büyüleyici güzelliğin,
Bir sus işareti gibi iner gökyüzüne.
Silahlar utancından eğilir toprağa,
Kurşunlar yolunu unutur yüzüne bakınca.
Adın anıldığında sınırlar silinir,
Haritalar kırışır, bayraklar anlamsızlaşır.
Bir gülüşün, yıllardır süren öfkeyi
Bir çocuğun uykusu kadar sessizleştirir.
Gözlerinde barışın ilk sabahı var,
Henüz kan görmemiş bir güneş gibi.
Ellerin değse dünyaya,
Tarih yeniden yazılırdı belki.
Savaşları dindirecek kadar büyüleyici güzelliğin,
Tahayyül edemeyecek kadar karıştırır aklı.
Ve insanlık, seni gördüğü an anlardı:
Güç, yıkmakta değil…
Güzelliği görmekte saklı.
✍️ 
Murat
MuratReklam
Düğümlenen boğaz,
çıkmaya zorlanan cümleler ve bir öne iki geri adımlarım…
Ben yutkunamadım bu hayatı
yaşamak boğazımda kaldı.
Böyle hayal etmemiştim büyümeyi.
Don vurdu düşlerime, umut kursakta asılı.
İçimde, büyümeye başkaldıran bir çocuk var.
Dişlerinin arasında kaldım zamanın.
Ne çiğniyor ne tükürebiliyor.
Siliniyor heveslerimin izleri ruhumdan.
“Yürürsem geçer.” diyorum;
Unuturum acı hatıraları
Belki geçer..
Belki çözülür ruhumun sargıları.
✍️ Murat
MuratSen başını çevirip döndürdüğünde göğe
Ben sana bakarım
Kirpiklerin köprü olur gök ile
Doldurma gözlerini ne olur
Yıkık döküp harabe oluyor ruhum
Gönlüm virane
Gül de dinsin yağmur, çekilsin bulutlar
Gül de güneşi selamlasın kuşlar
En güzel şiirin en güzel dizesi gibi
Öyle zarif uzanıyorsun çimlerde öyle nizami
Seni çizmek isterdim tuvale
Lakin seni yazmak düştü bahtıma şiir diye.
Ve kelimeler yetmedi sana,
Her hece biraz eksik kaldı.
Adını koyamadım bu hâlin,
Aşk desem dar, özlem desem azdı.
Ben sustum, şiir tamamlandı.
Ve aşk, yarım kaldı…
✍️ Murat
MuratElimde kalanlardan ördüm bu şiiri..
İçimdeki çocuk, ayakkabısız hâlâ,
büyüdü suskunluğum taşlara basa basa.
Ümit ettim umudu.
Yaşamak ciğerlerimde hâla.
Ruhum açlıktan bir deri bir kemik,
gecelerime kan ağladı sessizce;
Duyulmak, ruhumda boş beşik.
Acı en çok içerde bağırır.
Sağır eder de ruhları,
duymaz kimse.
Güçlü göründüm
dirayet dediler buna,
bu sadece yıkılmayı ertelememdi oysa.
Nöbet tutar benimle yıldızlar,
gözlerim uykudan çok soruyla doluyken.
Anlaşılmadım;
anlaşılmamak, yatağında üşümektir.
Sözlerim kapıda kaldı,
Öyle çok çaldım ki
kalbim içeri alınmadı.
Ve öğrendim:
kendi zihnimden kaçarak
öldüm biraz.
Zihnimin, ruhuma ettiği zulüm.
Bir acı eskimedi bu dünyada bir de ölüm.
Reklam