Bilmem farkında mısın, son zamanlarda ben de duruldum. Yediğime içtiğime dikkat eder, belli saatler dışında neredeyse hiç konuşmaz oldum. Ne zamandır kaldırmıyorum kollarımı sevinçle, ağlamıyorum olur olmadık. Fırtınam dindi, meydanımdaki kalabalık dağıldı ufaktan. Kuş bakışı izliyorum artık seni, çıktım yükseklere çünkü kendi derinimde boğuldum. Derdini dinlemediği insanların terasında güneşlenip büyük cümleler kuranlardan yoruldum. Değişmeyen hayatımızdan, yıkamadığımız düzenden, okuyamadığım kitapların hafife alan bakışlarından, iki yıkamada darmaduman olan giysilerden, elimize yazılı verilmedikçe soramadığımız sorulardan, kimsenin işini düzgün yapmamasından,kalabalıktan,bizde artık bir organ haline gelmiş kaygılardan,türlü türlü korkudan,kırdığım kalplere bir kulp takmaktan,kendime toz değil,çöl kondurmaktan,kavgadan,insanların bir türlü yerine sığamamasından,ağzı laf yapanlardan,yarısı çöpe giden kahvaltı sofralarından,koltuğunu bırakmayanlardan,sevgilim yoruldum senin dışında kalan dünyadan.