Her insan , kendi olması karşılığında topluma bir bedel öder . Az yada çok , ama mutlaka bir bedel . Kimse bedelsiz kendi olamaz .
Bu bedel çoğu kez yalnızlıktır .
METAL YORGUNLUĞU
o zaman söylediler: metal yorgunluğu
daha dediler yılların var oraya
nice süslerden sonra ulaşılan bir yalınlık gibi
nice bütünlüklerden edinilmiş bir kırılganlığa
eşyanın karanlık kuralları
etin acı tadı
bağımsız kurgusu zamanın
yetmez görünenleri anlamaya
daha dediler yılların var
zamanın biriktirdiği derinlik
çekimin çözülen yasası
şimdi eşiğinde miyim bu şiirin
geldim mi metal yorgunluğa
ilkin savatlı gümüşüm
şimdi bende mi sıra?
*Mayıs 1992*
YAZ YORGUNLUĞU
kâğıdım yok, kalemim yoktu
belki sözcüklerini bulamamıştım daha
çıkış vermeyen günlerdi
vahşi bir melankoliyle kendime dadandığım
kışkırtmıyordu hiçbir parola
sustuğum telörgüleri
içime yazdım
baktım yorgundum, yaz başlıyordu
neden hep yorgun çıkılır yazlara
neden hep yarım kalır tamamlandı sanılanlar
sustuklarım
daha gönlümdeki yaz başlamadan
dağılıp gitmişlerdi baktım
geçtim ummanın mevsiminden bir daha
Çocukluğundan beri biliyordu ki ne kadar başka biriymiş gibi görünürseniz o kadar güvende olur, korunurdunuz. Büyüklerinin hep söylediği gibi, kendisine saklanmayı bilmeyen insanlar başkalarına kolay av olurlardı.
