Murat Evbaşı
@muratteas
Mustafa Kemal de, kendinden önceki ve sonraki kuşaklar gibi, Türklüğün geçmiş medeniyetlerde yeri olmadığını ileri sürmekte, Frenk edebiyatı ile birleşen tarih kitaplarını okuyarak ve Türkçesinin bir ilim ve edebiyat dili olmadığına inandırılarak yetişmiştir. Osmanlı Tarihi, Osmanlı hanedanından önceki Türklüğe barbara gözü ile bakar. Türklüğe, ancak Arap-İslam dünyası içinde şahsiyetini kaybettiği kadar değer verir. Osmanlı edebiyatı, Türkçe'nin Arap ve Fars dillerinin kelime ve kaide egemenliği altında yaşayabileceği davasını tutar. Türkler medeniyet bakımından tarihsiz, ilim ve edebiyat bakımından dilsizlerdir.
Bugünkü kuşak benim kuşağımdan bir hikayesini dinlemelidir.
"Beni karılarımla kızlarım öldürdü" diyerek son nefesini veren Sultan Mecit zayıf ve sönük padişah; yerine geçen Sultan Aziz bir yarı deli; ondan sonra gelen Sultan Murat tam bir deli; daha sonraki Sultan Hamit, Yıldız Tepesi'nden Boğaz'da bir geminin batışı gibi devletin batışını seyreden bir kızıl müstebit; arkasından tahta çıkan Sultan Reşat arabası içinde gördüğümüz vakit utandığımız bir sarsak; sonuncusu da İngiliz zırhlısına binerek kaçan Vahdettin! Bizler bir padişah şerefi tatmak için asırlar gerisine doğru giderdik.
Sarayın bütün müşavirleri der ki, Yunan ordusu müstahkem hatlar arkasındadır. Türk ordusu mümkün değil bu hatları sökemez. Er geç Ankara da İngilizlerle bir uzlaşma yolu arayacaktır:"Hiç İngilizler efendimizi bırakırlar mı?"
Doğru, bırakmayacaklar ama birlikte götüreceklerdir. Vahdettin, ceddi 2. Mehmed'in fethettiği şehri son defa, penceresinin karşısındaki zırhlının güvertesinden seyredecektir. Balta Limanı'ndaki yalısının rutubetli loş odalarında kinlerini ve hınçlarını kemiren Damat Ferit, kendini çürüyüşe bırakacaktır. Kürt Mustafa, Bağdat'ta! Ankara'dan, iki de bir, idam mahkumunun sesi geliyor. Müşir ve Gazi Mustafa Kemal Paşa!
Bütün savaş yıllarında Mustafa Kemal, ne cumhuriyetçilikten, ne garpçılıktan, ne devrimcilikten bahsetmiştir. Gericilik her tarafta idi.
Hocalar ve şeriatçılık kışkırtıcılığı üçe bölünmüştü: Bir kısmı İstanbul'da Halife ile beraber, bir kısmı da İngiliz ve Yunanlıların emrinde idi. Fakat hepsinin ortaklaşa düşmanı, ta Tanzimat'a kadar, topyekün "Batılaşma" davası idi.