Bu satırları okurken insan kendi içindeki “ölmeyesiyi” fark ediyor. Ağaçlara sarılmak, kahve kokusuna âşık olmak, bir tutam ekmek uzatmak… Hepsi bize neyi özlediğimizi hatırlatıyor: Daha çok hissetmeyi, daha çok sevmeyi, daha çok yaşamayı.
Kırkpare yaşama hevesinin şiire dönüşmüş hâli. Küçük ayrıntılarla kocaman bir hayat duygusu kuruyor. Okurken insanın içi martı kanadı gibi hafifliyor.