Muraz Arslan
@muraz_arslan
24 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Niktofili ve Fiktofili arasında sallanan şiirler1000Kitap
İnsan ruhunun karanlıkla ve hayalle kurduğu iki özel eğilim vardır: niktofili ve fiktofili. Niktofili, gecede huzur bulma hâlidir; karanlığın sessizliği, kişiyi kendi hakikatine yaklaştırır. Fiktofili ise gerçek olmayan bir figüre, bir hayale ya da zihinsel bir surete duyulan çekimdir; insanın kendi içindeki boşlukları hayalin ışığıyla doldurma isteğidir. Alattin Bilgiç’in "Aynımsın" kitabı, tam da bu iki eğilimin birleştiği bir duygusal iklime sahiptir. Şair, gecenin karanlığını içsel bir sığınak hâline getirirken; hayal edilenle gerçek olan arasındaki çizgiyi bilinçli biçimde bulanıklaştırır.
Kitap ilk bakışta bir aşk kitabıdır; fakat bu aşk tek yönlü değildir. İçinde umut, sızı, doğum, ölüm, yara ve şifa aynı anda yer alır. Bilgiç’in dili hem kırılgan hem de dirençlidir; okuyucuyu duygusal bir girdaba sürüklerken aynı zamanda ona kendini bulacağı bir iç koridor açar. Türkçe şiirlerin yanında Kurmancî, Soranî ve Kırmançki lehçelerine yapılan çeviriler, eserin duygusal çok katmanlılığını artırır ve kitabı kültürel bir geçiş alanına dönüştürür.
Şairin seçtiği mısralar, kitabın atmosferini net biçimde hisseder kılar.
“Gam duymak Tanrı’nın elinde, bizimkisi mahşer-i efkâr.”
Bu dize, kader karşısındaki çaresizliği ve aynı zamanda insanın kendi içine dönerek büyüttüğü hüzün ağırlığını gösterir. Bunun yanında
“Bizimkisi böyle taziyesiz yas”
ifadeleri, acının bile sahipsiz kaldığı bir duygusal çoraklığı anlatır.
Bilgiç’in aşkı ele alırken kullandığı en güçlü imgelerden biri mahpusluk metaforudur.
“Yüreğine mahpus olmak istiyorum, cezamı damında çekmek kalbinin. bir müebbet mahkûmu olmak, tek çilem, hücrene sığmamak.”
Bu dizelerde aşk bir özgürlük değil, gönüllü bir teslimiyet alanına dönüşür. Şair burada esareti karanlık bir kapanış değil, sevdayı büyüten bir sadakat
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Oysa yaşamı uzatmak için dağların doruklarından hikayeler topladılar bir zamanlar."
Takunyalı Rahvan Atlar- Muraz Arslan
Puan vermedi
Takunyalı Rahvan Atlar
Muraz Arslan’a ait bu kitabın kapağında her ne kadar öykü yazsa da ben bu eserin bir roman olduğunu düşünüyorum. Yazar özellikle ‘’Kadim’’ kahramanı üzerinden kitabı ilmek ilmek işlemiş. Kitabın dili, kitapta ele alınan mistik konularla son derece uyumlu. Çok katmanlı ve sembollerin, imgelerin bol kullanıldığı, semantik açıdan zengin bir dil kullanmış yazar. Kitap bir edebi eserden çok kutsal kitap gibi bir hava taşıyor. Okudukça tarihin ve eski Anadolu’nun ve aslında daha genel bir ifadeyle insanlığın en başlarına götürüyor okuru.
Bu kitap okurun anlama gücü, tarih ve mitoloji bilgisi, din ve medeniyetlere ilişkin bilgisi oranında anlam çıkarabilmesine olanak sağlıyor.
Bir seferde okunup kenara bırakılacak bir eser değil. Çünkü gerçekle hayal arasında, mistik ve günceli kucaklayan bir eser.
Kadim’in önce erkek, sonra kadın okuşu Adem ile Havva hikayesine de vurguda bulunuyor ve var oluşu erkekten başlatıyor. Ama kadının zaman içindeki hüzünlü yazgısını da son derece etkili bir biçimde ifade ediyor.
‘’Bilemezdi görmenin lanetini. Göremezdi bilmemin lanetini’’
Yazar aynı şeyi farklı ama üstün bir anlam derinliğiyle anlatmış. Tıpkı bu iki cümlede olduğu gibi varlık ve yokluğu, kadın ve erkeği de aynı özün bir yansıması olarak yoğurup okura sunuyor. Bu bende derin bir tasavvuf vurgusu oluşturdu. Vahdet-i vücut.
Baykuş hikayesinde ‘’Duy beni baykuş, anlat bana zamanın öyküsünü’’ diyor, metni mistik bir büyüyle boyuyor.
Eser, sessiz biri çığlık gibi, içten içe insanı yakıyor. Yazar söylememiş, sezdirmiş. Sonuca bağlamamış, okura bırakmış. Büyük bir tablo çizmiş ama tablonun parçalarını her okur kendi ansiklopedik bilgisi düzeyinde tamamlasın istemiş.
Bu eser, benim bu güne kadar okuduğum en sıradışı kitaptı. Ara ara yine okumayı düşünüyorum. Çünkü