İyi ki insan öç alma istekleri, öfkeleri, hıncı, nefreti zamanla sönüyor unutuluyor. Ben bu kadından(Mrs. Reed) hınçla, nefretle dopdolu olarak ayrılmıştım, şimdi yanına döndüğüm sırada duyduğum tek şey onun çektiği büyük acılara karşı bir tür acıma, bütün kırgınlıkları unutup bağışlamak, barışıp dostça karşılanmak için büyük bir özlemdi.
"Hele yaramaz bir kız çocuğu. Sen kötü kimselerin öldükten sonra nereye gittiklerini bilir misin?"
Ben hemen bilinen karşılığı yapıştırdım:"Cehenneme giderler"
-"Ya, cehennem nedir? Bunu biliyor musun?" "İçinde ateşler yanan bir uçurum."
-"Bu uçurumun içine düşüp sonsuza dek yanmak ister misin?"
"İstemem efendim."
-"Öyleyse cehenneme gitmemek için ne yapman gerekir?"
Bir an düşündüm. Yazık ki sonunda verdiğim karşılık beğenilmedi: "Hep sağlıklı olup ölmemem gerekir."