Her şeyi fazlasıyla anlamak hastalıktır.
Beyin önemsiz olan her şeyi arka kısma attı,önemlileri en önde sakladı.İnsanın uzanacağı ve bulacağı yerdekiler en "acıtan"kısımlar oldu.Diğerleri fazlasıyla unutuldu.İnsanın mutlu veya mutsuz olması da bu ayrımda başladı.Mutsuzlar önemlilere dalarken, mutlular önemsiz şeyleri de düşünebiliyordu.
Bilinci sağlam olan ve gerçeğe yakın olanlar birer acı fabrikası kurdular,arka taraftakiler bahçeli bir evde,huzur dolu imkanlarla çiçek yetiştirdiler.
Her şeyi anlamak mı lazımdı anlamamak mı?
İnsan kendi kendinin hastası, aynı zamanda da doktorudur.