Elif Sunulu
@mutali
edebiyatçı
Beni bir sessizliğin içinde dolanırken buldular
Kulak vermediler, göze almadılar, dile getirmediler
Hep kimsesiz yerlerde sürünüp durdu inadım
Söz mülksüzdür dedikçe çok fena bozuldular
Nerde ayrılık varsa hep Allah'a ısmarladım
Bu kadar yakın mıydı gökyüzü toprak ile
Bir kere gülse yeter her tarafta pencere
Sevmenin kardeşiymiş aşkla istemek bile
Nasıl da korkuturmuş sözcüklerdeki telaş
Ne kadar yoksulmuşuz aşksız geçen günlerde
Ya bir de ulaşmazsa gönderdiğimiz mektup
İyi günler çok yakın, kim demiş ki ilerde
Her şey uygun adım yürümüyor hayatta
Güzelliğin karşısında selama duruyorum
Adımını atar atmaz geri çekiyor hatta
Gidecek bir yer yok gördüğüm karşısında
En zor soruları kendime soruyorum
Yazıyorsa bir insan belli ki yaşıyordur
Kalemde ses ve nefes bir hayat emaresi
Şimdi suya iniyor ölüler bir faytonda
Kaderin el yazısı, sökmek yazmaktan zormuş
Vaktince sus ey ağzım, gönlümün minaresi
Sen beni anlamadın, farz et ben sana küstüm
Yeni bir şiire kadar birbirimize darılsak