Elif Sunulu
@mutali
edebiyatçı
Çoğu zaman farkında olmadan yuvam, doğal ortamım orasıymış gibi bir kitapçıya girerken buluyordum kendimi. Kitap raflarına sevimli bir huzursuzluğun son demleriyle bakarken: "Allah'tan kitaplar, rüyalar, şarkılar, filmler var; yoksa çıldırırdım." diye geçiriyordum içimden.
Reklam
Hiçbir şey yapmadan oturan insanların aslında devasa yükler taşıdığından şüphelenirdim. Zor olan zihninde dönen binlerce fikre rağmen hiçliği koruyabilmekti çünkü. Herkes bağırırken onların seslerini dahi bastıracak kadar susmak gibi.
İnsanın, düşünceleri ve eylemleri arasındaki tezatları, çeşitli bahanelerle sığınarak görmezden geldiğini iyi bildiğim için şaşırmıyordum.
Yıllarca anlamın sınırında dolaşıp durmuştum, ne geçmişti elime?
"Ne o bir kelâm yok mu?"
*Sen dememişmiydin, kelam kesiktir, yaradır, yaralamaktır?" "Anlamı o demiştim."
Gülümsedi
"Söz yaralar."
"Artık biliyorum,kelimeler yarayı kanatıyor."
Reklam