Konuşmuyorum, konuşamıyorum, kelimelerle konuşmak iletişimin en kolay yolu oysa. Bu suskunluğumla aslında o kadar çok şey anlatıyorum ki, beni duyabiliyor mu? Konuşmaktan çok susmaya ihtiyacımız var.
Her gün aklıma hangi kötülüğün musallat olacağını düşünmek, beni takatsiz bırakıyor. Böylesi kaygılar, sonunda bedeni iyice yavaşlatıyor, düşünceler içinden kurtulmanın mümkün olmadığı dipsiz kuyulara dönüşüyor. Tutunacak bir dal arıyorum. Fark ediyorum ki, bir tek Allah'ım kalmış.