Elif Sunulu
@mutali
edebiyatçı
Her şey vardı ve hiçbir şeyin adı yoktu. Kelimelerini arıyordu kâinat; sesini. Her şeyin adı var şimdi fakat hiçbir şey yok ortada. Olmadığımız kişi olduğumuzu söylüyor herkes. Biz o kelimeler miyiz?
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
İzdiham dergisindeki yazılarıyla tanıdığım İbrahim Varelci'nin ilk öykü kitabını okumuş olmamın sevinciyle sizlerle paylaşıyorum. Yazmak istediğim çok şey varken doğru ifade edememenin tedirginliğindeyim.
Eser on bir öyküden oluşmaktadır. Şunu söylemeliyim ki üç başlığın altında yer alan metinlerden ben deneme tadı aldım. Bu da okuma yolculuğuna güzel bir katkı sağladı.
Okumaya başlamadan önce kitabın adını içindeki bir öyküden aldığını düşünmüştüm (çoğu öykü kitabında olduğu gibi) ancak okuduktan sonra anladım; hepsinin ortak noktası diyebileceğimiz bir konu konuşmamak ya da yeterince konuşmamak diyelim. Kimisinde büyük bir suçlamaya maruz kalan birisinin yeterince kendini savunmadığını, bazılarında ise hep içsel konuşmalar görüyoruz, muhatabı karşısında olsa bile içinden konuşan veya kendini susmaya adayan kişilerle karşılaşıyoruz. Ne demişler; 'Söz kifayetsiz kalacaksa susmalı insan...' Ama konuşması gereken yerde susuyorsa bu da bir kabahattir, tıpkı fazladan izahatin kabahat olduğu gibi.
Öykülerdeki sıcacık atmosfer içerisinde hüznü, sorgulamayı, ön yargıyı, anlam arayışını, karşılık bulunan aşkı, yitip giden bir sevginin acısını, sessizliği, muhabbeti, köy havasını ve bu havadaki (insanlardaki) samimiyetsizliği buluyoruz. Duygular, düşünceler, iç hesaplaşmalar o kadar güzel ifade edilmiş ve kelimeler öyle ustaca bir araya getirilmiş ki bazı cümleler için daha uzun olsaydı diye düşünmeden edemedim ama sonrasında; az kelimeyle çok şey anlatabilmek güzel bir marifet diyerek belki de uzun olsalardı okurken sıkılırdım diye düşündüm.
Kimsenin göründüğü gibi olmadığını, insanların başka insanlar hakkında olumlu/olumsuz her düşüncesinde yanılabileceğini, önyargı ile hüküm verilmemesini okuyarak başlıyoruz kitaba. Daha sonra bir tezatlık tadı alacağımız öykü geliyor,
Sahibi olduğun acılar, hakkında tek kelam edemediğin mutluluklardan daha gerçek tir. İnsan önce kendine sarılmalı. Sımsıkı değil. Meltem gibi hafifçe ve sükûnetle. Her an her şeyi terk edebilmeyi kolay laştırıcı bir tavırla. Çünkü insan en çok kendine ayak bağıdır.
Acıda ne yaşayacağımızı biliriz. Mutluluğun belirli bir kalıbı yoktur, bu yüzden insanı biçimsiz yapar. Disiplinden uzaklaştırır, insanlık vasıflarını azaltabilir. İnsan mutsuz olmaktan değil, aslında mutlu olmaktan korkar. Çünkü mutluluğun mutlaka bir sonu varken mutsuzluk sürekli kendini yenileyen bir ruh halidir.