Aleyna
@muvasalaa1
çokça düşünür, mümkün mertebe okumaya çalışır
fakat biraz üzgün hissetmiyor değilim. yuttuğumuz sorular nereye gidiyor? bir yerlere dağılıyorlar mı yoksa içimizde, derinlere bir yerlere mi batıyorlar? tuhaf davranış ve alışkanlıklar şeklinde vücut mu buluyorlar? böylesi bir sessizlik, başkalarıyla derin ilişkiler kurmanın önüne geçmez mi? en çok korktuğum da bu.
Reklam
fakat kitaplar farklı. genelde ilaç gibi gelecek olan, durumuma ve düşüncelerime uyan kitaplar arar ve sayfaları yıpranana kadar onları tekrar tekrar okurum, her şeyin altını çizerim ve buna rağmen kitap, bana kazandıracak bir şeyler barındırmaya devam eder. kitaplar benden hiçbir zaman bıkmaz. zaman içinde, tamamen iyileşmemi sessizce bekleyerek bana bir çözüm sunarlar. kitapların en güzel özelliklerinden biridir bu.
herkesin bir iki kusuru olduğunu kabul etmem ve her şeyden önce, kendimi olduğum gibi görmem gerekiyor. kendimden mükemmellik beklememeliyim. elimden gelenin en iyisi, her gün yeni bir şey öğrenmek ya da fark etmek.
o kıskandığım insanlara birdenbire dönüşemem. bu gerçekten imkansız olurdu. daha iyi biri olmamın tek yolu, ne kadar sıkıcı olsa da, ufak ufak ilerlemek. hemen yargıda bulunmamak, kendimi zorlamamak, içimden geçen sayısız yargı ve duyguyu kabul etmek. kendimi eleştirmek beni birdenbire daha zeki birine dönüştürmeyecek.
belki de devamlı doğru şeyleri söyleyen kişilerin kelimelerini okurken bu yüzden rahatsızlık duyuyoruzdur. çünkü söyledikleri ile yaptıkları bir olan birini nadiren görürüz. saçma olan şu ki, dediği ile yaptığı bir olan birini bulduğumuzda bile rahatsız hissederiz. yanlarında kendimizi daha küçük görür, bizi gerçekte olduğumuz halimizle görmelerinden ve bizi küçümsemelerinden korkarız. belki de bu yüzden gösterişsiz ve karmaşık olmayan insanların yanında kendimizi daha rahat hissediyoruzdur.
Reklam