Hepten beceriksizce olması bir yana, profesyonellikle uzaktan yakından ilişkisi yoktu yaptığımın. Onunkinden ziyade benim aklımdan geçenlerin ortaya döküldüğü bir seanstı.
Ama Alicia'nın insana yaptırdığı buydu. Suskunluğu, sizi size yansıtan bir ayna gibiydi.
Ve genelde gördüğünüz, çirkin bir şeydi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Görünüşe göre hiçbir şekilde ilerleme kaydedemiyordum. Belki de umut yoktu. Christian farelerin batan gemiden kaçmaları konusunu açmakta haklıydı. Kendimi bu batan gemiye atarak, direğine tutunarak, boğulmaya hazırlayarak ne yaptığımı sanıyordum?
Gabriel her zaman duygularını saklamaya ve "duygusal" bulduğu her şeyle dalga geçmeye çalışıyor. Alaycı ve duygusuz biri olduğuna inanmak istiyor. Ama aslında, dilinde değilse bile yüreğinde sahici bir romantik. Aynası iştir kişinin, lafa bakılmaz, değil mi? Gabriel'ın davranışları bana kesinlikle sevildiğimi söylüyor.
Tepeyi çıkarken gözlerim doldu. Ne annem ne kendim ne de o evsiz için ağlıyordum. Hepimiz için ağlıyordum. Her yerde çok fazla acı var ve biz, görmezden geliyoruz. Gerçekte hepimiz korkuyoruz. Birbirimizden ödümüz kopuyor. Kendimden ve içimdeki annemden korkuyorum. Deliliği kanımda dolaşıyor mu?
Dolaşıyor mu? Ben de...
Hayır. Dur. Dur.
Bunu yazmayacağım. Yazmayacağım.
Sırf yanında olmakla bile hiç alışık olmadığım bir mutluluk hissediyordum. Sanki gizli bir kapı açılmıştı ve Kathy beni eşikten geçirerek sıcaklık, ışık ve rengin olduğu sihirli bir dünyaya geçirmişti. Yüzlerce orkide maviler, kırmızılar ve sarılardan oluşan konfetilerdi.
Sıcakta eridiğimi hissediyordum. Köşelerim yumuşuyordu. Bir kaplumbağanın uzun bir kış uykusundan güneşe çıkması gibi. Gözlerimi kırpıştırıyor uyanıyordum. Kathy benim için bunu yapmıştı. O benim hayata davetiyemdi. İki elimle tutunduğum bir davetiye.
İşte bu, diye düşündüğümü hatırlıyorum. Aşktı bu.