Elantris'te kimse hiçbir şey başaramıyor. Herkes ya yiyecek için kapışmakla ya da çektiği işkenceyi düşünmekle çok meşgul. Bu şehirdekilerin bir amaca ihtiyacı var.
Gerçek anlamda konuşmam beklenmeden benden istenen şeyleri söyleyerek, derslerimde daima başarılı bir öğrenci olup yabancılara yardım ederek her şeyi kitabına göre yapardım. Ama sebeplerim safça değildi. Her zaman eksik hissettiğim için fazlası olmaya çalışıyordum.
Çoğu çocuk birbirleriyle dövüşmeyi severdi. Ama ben değil. Ben yalnızca kendimi incitmekten hoşlanırdım. Çünkü vücudum ağrıdığında kalbimin ağrısını hissetmiyordum.