Seda
@myraphim
Yabancısı olduğum dünyada kendime uygun bir başkasını inşa etmeye çalışıyorum
Uçaklara fısıldayan ruh sondajcısı
7 kütüphaneci puanı
263 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Wtf
Neyle başlasam bilemiyorum... Öncelikle höst ulan! Ehem... evet, neyse...
Seri katil ve FBI ajanı aşkı dediler geldik ama bence inanılmaz ergence ve ZAVADANAK önümüze fırlatılmış bir çiftle karşılaştık. Logan denilen sözde FBI ajanı etrafına karşı sıfır görüş ve farkındalıkta. Lana isimli sözde seri katil sıfatı taşıyan hatun ise geçmişindeki kötüleri avlıyor.
Bu ikilinin arasında romantik bir şey olmasa ve etik çatışma olsa inanın daha harika olurdu. Çünkü o romantik çekim resmen insanın suratına vurulan ıslak mop gibi bir etki yaratıyor. Ben anlamadım abi, ne alaka birden birbirlerinin "sözde profillerini" çıkarmaları. Birinin direkt suratına bakınca ne kadar yakınlık aradığını ama bunu uzun süredir tatmadığını uzattığı 20 dolardan anlayabiliyor musunuz? Lan mal mısınız?
Gelelim Lana'nın çok zeki bir seri katil oluşuna... Hasbinallah... Sevgili kızçeler, siz hiç ayağınıza haddinden fazla büyük bir ayakkabı giyip onunla yürümeyi denediniz mi? Diyelim ayaklarınız 36-37 numara, bu Lana hanımefendi 46 numara ayakkabı giyiyormuş. Ayakkabılarında oluşan boşluğu doldursa bile ağırlığın eşit dağılması için ve o ağırlığı bacaklarının hareketiyle kontrol etmesi gerektiğinde sizce nasıl bir hareket akışı olur? Rica ediyorum bir deneyin. Sonra "Vay canına Lana çok zeki," yorumunu yapın. Ve sakın sırtına koyduğu ağırlıktan bahsetmeyin çünkü dağılan ağırlıkla sırta alınan ağırlık aynı şey değil.
Her şey fazla tesadüfi bir şekilde meydana geliyor ve nedense Lana bir nedenle işi kotarıyor. O KADAR KAMERALAR FALAN VARKEN VESSELAM. Arkadaşının sisteme sızması da ilginç, o kadar kuvvetine laf edilmeyen bir beyefendi ki arkasında siber ayak izi falan da bırakmıyor. FBI siber konuda ya benimle aynı seviyede ya da bu Jake denen herif ilah seviyesinde siber bilgiye sahip.
Normal bir
Reklam
Surprise Motherf**kers!
Bu incelemeyi yazmak uzun zaman aldı. Psikolojik olarak o havanın üzerimden kalkmasını beklemem lazımdı. The Butcher's Masquerade belki de serinin şu ana kadar okuduğum EN İYİ kitabı.
HALA bu serinin neden bir yayınevi tarafından alınmadığını anlamış değilim. Yani ottan b*ktan o kadar çok şey çevriliyor ki böyle bir harikalar diyarının ısrarla geride kalmasına akıl erdiremiyorum. Uzaylı distopyası ve komedi unsurları içeren böylesine kral bir seri başka nerede var sevgili yayınevi çalışanları?
Her neyse... Gelelim biricik Carl ve Donut'ın maceralarına. Beşinci kitap, zindanın altıncı katı; The Hunting Grounds. Namıdiğer Avlanma Alanı. Adından da anlaşılacağı üzere av ve avcı mantığı üzerine kurulmuş, her üç katta bir devasa bir prodüksiyonun zindanı yerinden oynattığı o nadir seviyelerden biri.
Carl beyefendinin ilk hamlesi ile kitaba zaten dehşetül vahşet bir giriş yapıyoruz. Yani ilk sayfalardan böylesine yüksek bir aksiyonla başlanılması genel anlamda kitap için bir fikir oluşturuyor. Halihazırda asla aksiyonun bitmediği bir seride aksiyon bu sefer sınırları zorluyor desem yeridir.
Biliyorum, şu zamanlarda bu incelemeleri okuyan öyle çok kişi yok. Bir kez daha bunu yayınevlerinin alıklığına veriyorum. Yoksa sekiz kitabı bir hafta içerisinde bitirecek öyle çok manyak var ki... Buraya incelemeleri okuyup kitaplar hakkında biraz da olsa bilgi almak için uğrayacak onca kişi için ben şimdiden tatlı bir girizgah hazırlıyorum kendimce. İyi veya kötü, en azından ben Carl'ın izinden gidiyorum kardeşim. Bir nevi Anarşistin Yemek Kitabı'na bırakılan notlar gibi... Ben de sizin eski zindan gardaşınızım.
Gelelim bu kitapta olan genel olaylara. Öncelikle artık diğer gezegenlerden olan uzaylı psikopatlar oyuna dahil olabilecekleri bir alana sahipler. Yani spor niyetine bu
Mavi Boneli Kazlara Dikkat
BU LANET OLASI KATTA NELER OLUYOR ADAMIM?
Beşinci kat. Patlatılmayı bekleyen baloncuk. Deli tanrılar. Galaktik entrikalar?
ALLAH'IM HER ŞEY ÇOK KAOTİK!
Şimdi yalan yok, her katın kendince bir karmaşıklığı var. Üçüncü kitapta tren istasyonları arasında dönüp durduk burada da pat patları andıran baloncukları kendimize görev edinmişiz. İlk birkaç bölüm pek beğenmemiştim, her şey çok uzatılmış gibi duruyordu. Yanılmışım. Fena yanılmışım. Yanıldığıma çok sevindim. Ama neler oluyor neler...
Ekibimizin beşinci kat macerasında katmanlar mevcut. Her bir katmanı fethetmeleri gerekiyor ki bir sonraki kata geçebilmeyi hak etsinler. Kitaptaki çizimleri de çok sevdiğimi belirtmeden geçmek istemiyorum. Okuyucuya hayal etmede kolaylık kazandırdığı için idealler. Beşinci kattaki 543 numaralı Çöl Baloncuğunun yapısı; Hava, Gömü, Toprak ve Deniz dörtlüsünü içeriyor. Ekibin bu dört yerin ana düşmanını indirmesi gerekiyor ki bir sonraki kısma ilerleyebilsinler.
Elbette her bir katmanda ayrı deliliklerle uğraşan Carl ve Donut hem komik hem de kaotikti. Önceki kitaplarda gördüğümüz karakterlerin daha ayrıntılı bir şekilde hikayeye dahil olmasını da çok sevdim. Daha ilerleyen kitaplarda ve katlarda sanıyorum ki iyice delireceğiz. Spoilerden bağımsız şunu da belirtmek istiyorum; Quan geber.
-
-
-
-
SPOİLER
-
-
-
-
UYARDIM KARDEŞİM, BUNDAN SONRASINDA YA ALLAH MODUNDA GİDİYORUM.
-
Maalesef kitabı aşmak için -aşabilirsem tabii- tek yapabileceğim; bir arkadaşla rahatça konuşuyormuşçasına kitabı BOL BOL SPOİLERLE andığım bu alanda haykırmak.
I AM ON A TRAIN!
Benim bu seriden vazgeçmem imkansız. Bu seri gözümde ve kalbimde öyle bir yerde ki hangi kelimeleri kullanarak kendimi ifade edebilirim bilmiyorum.
The Dungeon Anarchist's Cookbook, serinin diğer güzelliklerini aratmayacak şekilde aksiyon dolu ve akıcıydı. Bende kitapların ACE versiyonu var ve eğer kapaklarını biliyorsanız zaten bariz bir şekilde olayların trende geçtiğini anlamışsınızdır.
Zindanın dördüncü katına geçen Carl ve Donut, bu sefer gruplarına yeni bir kankitoşko dahil etmek zorunda kalıyorlar; Katia. Bir önceki kitapta bir çeşit röportaj programında konuşma imkanı buldukları Hekla'nın ricası üzerine gruplarına aldıkları Katia bir şekil değiştirici. Kendi vücudunu kilden bir hamur gibi şekillendirebiliyor. Hatta kendi vücuduna katabildiği metallerle vücudunun bileşenlerini bile değiştirebiliyor.
Olaylar Carl, Donut ve Katia'nın kendilerini hareket halindeki bir trenin içinde bulmalarıyla başlıyor. Biricik AI'yımın bildirimi bile ilk sayfadan beni gülümsetti; "Choo choo, motherfucker!" diyerek sizleri karşılayan kaç tane psikopat yapay zeka tanıyorsunuz Allah aşkına?
Orijinal ikiliye dahil olan Katia'nın ve Hekla'nın kızlarına dair birçok şey öğrendiğimiz bu kitapta zindanın biraz daha derinlerine iniyoruz. Her katta bireysellik bir tık daha zorlaşıyor ve mutlaka bir birlik gerektiriyor. Ve elbette saçmalıklar üzerine saçmalıklar yaşanırken hem gülüyor hem de "Iyyy, hayır be!" diyordum.
Kitapları bu platform üzerinden okuduğunu belirten yok. Nasıl okuyan yok hâlâ anlamış değilim ama ben yine de SPOİ kısmını belirteceğim.
BU BÖLÜMDEN SONRA CİDDİ VE DEHŞET ORANDA SPOİ OLACAK. KENDİME BU KİTABI TARTIŞABİLECEĞİM DCC ARKADAŞLARI HEDEF ALIYORUM. KİTABI OKUMADIYSANIZ AMA OKUMAYI DÜŞÜNÜYORSANIZ VE SPOİ SİZİ BOZUYORSA DEVAM ETMEYİNİZ
kitabın mükemmelliği
Harika bir kitaptı! Ellerine sağlık Andy Weir ama sayende kendimi geri zekalı gibi hissetmekten de alamıyorum.
Ne diyeyim, popüler kültürün kölesi olmuşum. Filmi çıktığında herkes tarafından övgü ve sevgiyle bahsedilince uzun süredir kütüphanemde olan bu kitabı elime alma zamanı geldi dedim. Bilirsiniz, kitabı varsa öncelik onundur. İyi ki de onun olmuş açıkçası. Çünkü kitap? ŞAHESER. Film? O kadar da değil.
Şimdi filme elbette ki çamur atmak istemem ama kitabı okuduğumda hissettiğim duygular ve kitapta öğrendiğim evren filme kıyasla... Kıyas edilemez öyle diyelim.
Fazlasıyla gerçekle örtüşen ve bir miktar gerçeklik barındıran bilim kurgu romanlarıyla oldum olası yıldızım barışmaz. İçinde fazlasıyla matematiksel denklemler ve bilim adamlarının Klingon'dan ayıramadığım dilleri kullandığı diyaloglar olur. Bir hayli rahatsız olurum bu durumdan.
Kurtuluş Projesi'nde de ilk başlarda durum böyleydi. Açıkçası ilk yüz sayfa? Benim için bırakmakla devam etmek arasında kaldığım bir bölümdü. Ama filmi izleyebilmek adına dedim ki "ALLAH UTANDIRMAZ, YOLA DEVAM EŞİT AĞIRLIKÇI!"
Ryland Grace kendine pek güvenmeyen ama denemekten de geri kalmayan bir arkadaşımız. Bilim adamı gibi bir beyni olsa da karakteri bilim adamından oldukça uzak. Biraz şakacı biraz ciddi. Kendisini elbette sevmeden edemiyorsunuz. Kitaptaki bazı söylemlerini oldukça esprili ve nüktedan da buldum. Astrofajlara bir bireymiş gibi davranıp "Ne bok var da Venüs'e gidiyorsunuz?" dediği yerde "Bu adamdan olur, bu bizden," diyerek bağrıma bastım. Çünkü aynı zamanda aynı soruyu sormamla kendimi bir bilim adamı gibi hissettirdi bana. (EVET RYLAND GRACE'IN GERÇEKTE BİR BİLİM ADAMI OLMADIĞININ VE KURGU OLDUĞUNUN FARKINDAYIM AMA BENENE)
Ve tabii Rocky. Benim garip müzikal kaya kardeşim. Filmdeki Rocky beni kendine
Reklam