Bence tek bir adam bile yaşamını tamamen ve dolu bir biçimde, her duygusuna şekil vererek, her düşüncesini ifade ederek, her rüyasını gerçekleştirerek yaşamayı başarsaydı, dünya o kadar büyük bir neşe ivmesi kazanırdı ki ortaçağcılığın hastalıklarından kurtulursun ve Helenistik ideallere -Helenistik idealden bile daha incelikli, zengin bir duruma geri dönerdik, bu mümkün.
Bu günlerde insanlar kendilerinden korkuyorlar. Onlar bütün görevlerin en önemlisini unutmuşlardır, insanın kendine karşı olan görevini. Tabii ki hayırseverdirler. Aç olanı doyurup, dilenciyi giydiriyorlar. Fakat kendi ruhları açlık çekmektedir ve çıplaktırlar.
Çünkü bir insanı etkilemek ona kendi ruhundan bir şeyler katmak demektir. Kişi, o zaman, kendi doğal duygularını düşünmüyordur, ya da kendi doğal tutkularını yaşamıyordur. Kendi meziyetleri onun için gerçek değildir.