Çok korkunç, içim kan ağlıyor, boğazım düğümleniyor. Resmen öleceğimizi sandım hala deprem oluyormuş gibi hissediyorum ve atlatmak hiç kolay olmayacak. Nefes aldığım her saniye, istemsizce empati kurmakla geçiyor. Enkazın altında çaresizce yardım bekleyen biz de olabilirdik. O kadar doluyum ki gözyaşlarım durmuyor. Tanıdığım insanlara zorlukla ulaşıyorum. Bu denli bir hayat için kimseyi üzmeyin, kırmayın, kin beslemeyin. Hayat bu kadar anlamsız ve korkunç. Ailenizin, arkadaşlarınızın değerini bilin. Allah yardımcımız olsun, inşallah biran önce daha fazla can kaybı olmadan son bulur. Elimizden gelen tek şey yardım toplamak, kan bağışı yapmak, dua etmek, sabretmek.
Ben sana rehber değil, ancak yoldaş olabilirdim, fakat yolu ikimiz de bilmiyorduk ve birbirimize yük olmaktan,
birbirimizi şaşırtmaktan başka bir şey elimizden gelmiyordu.