aySimaBüke
@mysima
26 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Biyolog E. O. Wilson -alanında yirminci yüzyılın en önemli isimlerinden biri- tüm insanlarda "biyofili" adı verilen doğal bir his olduğunu savunuyormuş. Biyofili biz insanların
varoluşumuzun büyük kısmını geçirdiğimiz alanlara ve etrafımızı sarıp
varoluşumuzu mümkün kılan doğal hayat ağına duyduğumuz doğuştan gelen bir sevgi olarak tanımlanıyor. İçinde yaşamak üzere evrildikleri doğal ortamlardan yoksun kalan hayvanların hemen hepsi rahatsızlık yaşıyor. Bir kurbağanın karada yaşaması mümkün - ama
sersefil olup pes edecektir. İnsanlar neden bu kuralın istisnası olsun ki, diye düşünüyor Isabel.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Çocukken çevrenizi değiştirme gücünüz
pek olmuyor. Bir yerden taşınmanız ya da size zarar veren birini buna son vermeye zorlamanız mümkün değil. Önünüzde iki seçenek oluyor. Güçsüz olduğunuzu -her an ciddi zarar görebileceğinizi ve bu konuda elinizden gelen bir şey olmadığını- kendinize itiraf
edebilirsiniz. Ya da kendi kendinize bunun sizin suçunuz olduğunu söyleyebilirsiniz. Bu durumda biraz güç kazanırsınız aslında - en azından kendi zihninizde. Suç sizde olduğunda, durumu değiştirmek için yapabileceğiniz bir şeyler var demektir. Tilt makinesinde oradan oraya sektirilen bir top değilsiniz demektir. Makine sizin kontrolünüzde demektir. O tehlikeli kaldıraçların üstünde sizin elleriniz var
demektir. Böylece, tıpkı obezitenin o kadınları kendilerine tecavüz
edeceklerinden korktukları erkeklerden koruması gibi, çocukluk
travmalarınız için kendinizi suçlamak da o zamanlar ve şimdi ne kadar savunmasız olduğunuzu görmekten korur sizi. Güç sizde olur.
Suç sizdeyse, kontrol de sizdedir.
Hayatınızda neyi neden yaptığınıza rehberlik eden tüm değerleri
bir pasta gibi düşünmeniz gerek, diyor Tim. "Her değer o pastanın bir
dilimi gibi. Yani maneviyat diliminiz var, aile diliminiz var, para diliminiz var, hedonizm diliminiz var. Bu dilimler hepimizde mevcut."
Materyalizm ve statüyü saplantı haline getirdiğinizde o dilimin boyutu artıyor. Ve "dilimlerden biri büyüdüğünde, diğer dilimlerin küçülmesi gerekiyor". Yani eşya almaya ve daha yüksek bir statüye kafayı taktığınızda, pastanın ilişkilerinizle, anlam bulmakla ya da dünyayı daha iyi bir yer haline getirmekle ilgili dilimleri küçülüyor.
Hepimizin doğuştan gelen bazı ihtiyaçları var - diğer insanlarla
aramızda bir bağ olduğunu, bize değer verildiğini, dünyada bir fark
yarattığımızı hissetme, özerk olma, bir konuda iyi olduğumuzu his
setme ihtiyacı gibi. Tim materyalist insanların daha az mutlu oldu
ğuna inanıyor -çünkü peşinden koştukları hayat bu ihtiyaçları doğru
dürüst karşılamıyor