ada
@myutopiaclub
tasarım
yüksek lisans
istanbul
ankara
5 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
ada
, 2026 okuma hedefini ekledi.2026 OKUMA HEDEFİ
1/50 kitap - %2 tamamlandı
1 kitap okudu
50 kitap
232 sayfa
0 inceleme
0 alıntı
4 günde 1 kitap okumalı.
Herkese hellllöööö!
Bazı kitapların gerçekten bizim için doğru zamanı oluyor. Bu kitabı uzun süre önce almıştım ama şimdi, bu yaşımda, bu ruh halinde, bazen olduğum yeri sorguladığım bir dönemde okudum. Ve fark ettim ki doğru zaman tam olarak bu anmış.
Gece Yarısı Kütüphanesi’ni okurken başlarda aşırı bir heyecanla başladım. Ortalarda dürüst olayım, biraz sıktı. Ama bu his çok uzun sürmedi. Kitap beni tekrar içine aldı ve özellikle sonlara doğru bayağı heyecanlandırdı. Altını çizdiğim ve not aldığım, “bunu unutma” dediğim bir sürü cümle..
En çok aklımda kalanlardan biri de şu oldu:
“farklıydı çünkü artık başkalarının hayallerini gerçekleştirmek için yaşamak zorunda hissetmiyordu kendini. Hayalindeki mükemmel evlat, kız kardeş, partner, eş, anne, çalışan olmaya uğraşmaktansa; doyum verici bir hayatı, yalnızca insan olarak, kendi amacının etrafında dönerek ve sadece kendine hesap vererek yaşanabileceğini anlamıştı.”
Burada kitabın özetini yazmayacağım tabii ki. Zaten buradaysanız, okumaya niyetiniz var demektir. Ben daha çok ne hissettirdiğini anlatmak istedim.
Eğer yolunuzu biraz kaybettiyseniz, bulunduğunuz yerden çok da memnun değilseniz, kafanızın içinde sürekli “başka hayatlar, acabalar, ya şöyle olsaydı?” düşünceleri dönüyorsa; işinizle, evinizle, ilişkinizle ilgili sorgulamalar yapıyorsanız.. bence bu kitabı okumalısınız.
Son olarak, Bayan Elm’in de dediği gibi:
Her şey olmak, aslında hiçbir şey olmamaktır.
Hayatta ne kadar dürüst olursan ol, insanların ancak kendi gerçekliklerine en yakın olan şeyleri görebildiğini Nora artık anlamıştı.
İlk 20 sayfada ‘hooof okuyamıcam galiba’ diye düşünüp, her sayfa sonrası 10 dk mola verip, arada buralara uğrayıp eleştirileri okuyup, sonra çoğunluğun beğendiğini görünce tekrar bir şans vermek için başına oturduğum, 25. Sayfadan sonra ise başından kalkamadığım o kitap.
Bir sabah uyandım ve kitaba kaldığım yerden devam ederken şu satırlara denk geldim. ‘bu benim kalbim, ama aslında senin.’ Ve tüm akrep duygusallığıyla günüme devam ettim:) Gerçekten her şeyi ama her şeyi romantize etmek için gelmişim bu dünyaya. Benim kadar etkilenen oldumu bu cümleden acaba merak ediyorum. Kitabın asıl konusuna gelirsek, bu cümleden epey bağımsız:)
Okudukça fark ediyorsunuz ki, Esme deli olduğu için değil, fazla konuştuğu, fazla hissettiği, sığamadığı için cezalandırılıyor. Asıl rahatsız eden kısım ise, Esmenin başına gelenler çok eski bir dönem evet fakat sürekli ‘bugün olsa ne olurdu’ diye düşünmeden kendimi alamadığım, özelliklede kadınlar söz konusu olduğunda rahatsız edici olanı susturma refleksinin değişmemiş olduğu bir dünyada yaşıyor oluşumuz.
Dili çok süslü değil ve bence okumakta biraz zor. Fakat kitabı bitirdiğimde etkilenmiş olarak kapatıyorsam, her şeye değer.
