Yaïr
@nair
7000 (30.03.2024)
Neler düşünürüm, neler... İç fısıltılarım çığlıklara dönüşür bazen. Sessizce ilerlerken hiç tanımadığım biriyle, örneğin bir satıcıyla konuşmam gerekebilir. Çok kısa, çok ekonomik bir konuşmadır bu: Bir Samsun, bir kibrit, derim. Kendi sesimden korkarım. Bu ben miyim? Bu yadırgı ve yabancı ses benim sesim mi?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
9/10
Beğendi
·20 günde okudu
·2025 13. kitabı
Let us be clear, to have self-respect is not to be conceited; it is not to think highly of oneself, to lack humility. It is to find doing certain things shameful, to think that doing them would be ‘lowering’. There may be an occasion where someone says: ‘Thank God I did not desert my post; I can hold my head high.’ This need not be an expression of pride, but of gratitude at having been spared doing something shameful – but even when shame is a loss of pride it need not be egocentric.
(...) the great majority of people are neither wholly one thing nor the other; they have both goodness and meanness in them, in different proportions. These often find expression in unexpected times and in ways that surprise us. Thus Dostoyevsky in The House of the Dead, writing about his experiences in the penitentiary in Siberia, said that he found there ‘gold under a thick outer crust’ – gold under filth. It is not only the meanness in a man’s character that may be hidden until one finds it in coming to know the man, but also goodness. Often they co-exist.