Peter’ın sakin, kaygısız görünümünün altında bir tür karanlık, bastırılmış bir tür çaresizlik ya da dünyaya karşı bir tür öfke var. Her zaman sözde arkadaşlarıyla çevrili olsa da Peter aslında çok yalnız biri, rahatsız edici ölçüde yalnız, sıkıntılı ve sağlıksız düşüncelerden mustarip.
Başkalarının talepleri bitmez, yalnızca çoğalır. Hep daha karmaşık, daha zordur. Bu da, diye düşünüyor, daha çok hayat, hayatın hep daha fazlası demenin bir başka yolu.