Namet
@namet
⚈̥̥̥̥̥́
_____
_________
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Bazı günler insanın içi kalabalık olur;
düşünceler konuşur, hatıralar yürür, umutlar sessizce bir köşede bekler.
Dışarıdan bakıldığında her şey normaldir, ama insan kendi içinde uzun bir yolculuktadır.
Hayat aslında büyük cevaplardan çok, küçük anlamlardan oluşur.
Birinin içten bir gülüşü, beklenmedik bir iyilik, akşam üzeri gökyüzünün rengi…
Bunlar fark edilince dünya biraz daha yaşanır olur.
Her şey hemen düzelmez.
Her yara çabuk kapanmaz.
Ama zaman, insanın en sabırlı dostudur.
Yavaş yavaş, kimse fark etmeden, yükleri hafifletir.
Bazen sadece devam etmek gerekir.
Çok güçlü olmak değil, vazgeçmemek yeterlidir.
Çünkü hayat, düşmeyenleri değil,
her düştüğünde yeniden ayağa kalkanları yazar.
Ve bil ki;
Yol ne kadar uzun olursa olsun,
yürüyen biri için mutlaka bir ufuk vardır.
Bazen insan her şeyin üstüne geldiğini hisseder. Planlar bozulur, umutlar ertelenir, emek verilen yollar bir anda kapanır. O anlarda hayat sanki yönünü şaşırmış gibi görünür.
Bir gün, tam da böyle bir dönemde, uzun zamandır istenen bir kapı kapanmıştı. Günlerce bunun neden olduğunu düşünmekten başka bir şey yapılamadı. “Her şey bitti,” diye hissediliyordu. Oysa zaman geçtikçe boş kalan o yer, yeni şeyler denemek için bir fırsata dönüştü.
Farkında olmadan yeni yollar keşfedildi, yeni beceriler öğrenildi, yeni insanlar tanındı. Aylar sonra geriye dönüp bakıldığında, o kapanan kapının aslında bir kayıp değil, bir yön değişikliği olduğu anlaşıldı.
O gün anlaşılan şuydu:
Bazen hayat yolumuzu kaybettirmez,
sadece bizi ait olduğumuz yere sessizce yönlendirir.
Reklam