Bulutlar yıkiyor saclarımı
geceyi güne taşıyorum her sabah
Gamzelerinden içiyorum sevinci
Uykularımı bölüyor ilk harfin
Güzelleşip diriliyorum sesinle
Sana ait her şey sevmek oluyor
Geldiğin günler ,gelmediğin günler
Az varlığın çok yokluğuna dönüyor
Yabancılaşıyorum saçının teline
Kalbimin kıyısına bir serçe konuyor
Fısıldıyor teninin rengini
Uzanıyorum ardından ışığının
Büyüdükce büyüyorsun
İçimde
Şafak Öztürk
Şiir, dizelere sıkıştırılmış bir nükleer enerji.Şiir hem haz hem derinlik hem sonsuz bir bağımsızlık, bağsızlık, hem çok ince bir denge, bir iç düzen.Sabır ve coşku.
1994 Kitap Fuarı Tüyap
Gülten Akın
Ah ben bakamadım bakamadım!
Meşenin altı çeşme, arkası yıldız.
Yıldızın altı kerpiç, kerpiçin içi insan.
Düşlerimiz, aşklarımız, umutlarımız.
Kalmışız yalınayak bu insan topraklarda.
Hasan Hüseyin Korkmazgil