kendi irademiz ile uzvumuzun itaati arasında gerçek anlamda bir sonsuzluk olduğunu, yani aralarında hiçbir orantı, hiçbir mantık, hiçbir gözle görülür sebep olmadığını fark ederiz ve bu konuda sonsuza kadar düşünüp dursak da akla yatan en ufak bir sebep olasılığı bile tahayyül edemeyeceğimizi hissederiz.
Bu nedenle serili iskambil oyunlarında hiçbir insan, var gücüyle çabalayıp uzun tecrübelerle kendini yetiştirdikten sonra bile, ne kadar gayret ederse etsin, ulaşabildiği noktanın ötesine geçemez; zekasının en uç sınırına dayanır.