insanlar sosyal etkileşime daha az zaman ayırırken çevrimiçi sosyalleşmeye daha fazla zaman harcıyorlar, böylece empati ve sosyal yetenekleri geliştirmek gittikçe zorlaşıyor.
..kendi doğamız hakkında dürüst olmalıyız ve bunu inkar etmemeliyiz. hepimiz narsistiz. herhangi bir sohbette hepimiz konuşmak, hikayemizi anlatmak, fikrimizi açıklamak için yarışırız. fikrimizi paylaşanları, zevkimizi bize geri yansıttıkları için severiz. eğer iddialıysak, iddialı olmayı bize ait olduğundan olumlu bir nitelik olarak görürüz ama daha çekingen olan kişiler bunu uygunsuz addedecek ve içgözlem niteliklerine değer vereceklerdir. özsevgi nedeniyle hepimiz pohpohlanmaya yatkınız. kendilerini ayırıp bugünün dünyasındaki narsistleri kınayan ahlakçılar genellikle en büyük narsistlerdir çünkü birilerini suçlayıp vaaz verirken kendi seslerini duymaktan hoşlanırlar.
içedönükler daha derin bir hayali benliğe dalarlar. sosyal açıdan beceriksiz oldukları halde üstünlük sergilediklerinden insanları iterler ve tehlikeli yalnızlıklarını arttırırlar. her iki durumda uyuşturucular, alkol ya da başka bağımlılık biçimleri kaçınılmaz kuşku ve üzüntü anlarında onları rahatlatmak için gerekli bir koltuk değneği görevi yüklenir.
anneleri (ya da babaları) aşırı narsistse, çocuğu kabul edemeyecek kadar bencilse bağımsızlığın ilk adımlarında onu cesaretlendirmeyeceklerdir. ya da tam tersine, ebeveynler çocuğun yaşamına çok fazla karışır, ilgileriyle boğar, onu başkalarından uzaklaştırır ve ilerlemesini kendi özdeğerinin doğrulanması için bir araç olarak görebilirler. aşırı narsistler geçmişinde ya terk edilmiştir ya da çocukken fazla üzerine düşülmüştür.