Bize vaat edilmiş bir yarın yok, ruhumuzda kelebek sancıları kanat çırpıyor. Fakat burdaysak, gücümüzü ve neşemizi toplayıp yaşayacağız. Düşe kalka, güle ağlaya, şefkatimizi kendimizden, merhametimizi birbirimizden sakınmadan, sevaplarımız, günahlarımız ve elbet hatalarımızla. Coşkuyla. Hem dünyada kalıp hem de hayattan kaçamayız.
Kalbimin kırıldığı kesindi. Ama yapacak bir şey yoktu. Küfür etmedim. Zaten ağzıma da yakışmıyordu. Onun yerine, “senin var ya taaa canın sağ olsun be! “ dedim. Bunu kalpten bir veda say.
Bazı sorunlar çözmeye çalışınca değil de, üzerine düşünüp dertlenmekten vazgeçince kendiliğinden çözülüyor gibiydi. Bir problem çözme tekniği olarak, oluruna bırakmak!