“Sevmeden söylemek çok acı, korkunç doğrusu bu kelimeye çok acıyorum.”
“Ulaşılmazlıklar aslında öylesine güzeldir ki. İşte budur isteği tutku yapan.”
“Niye? Niye? Niye bu kadar acı yaşadığımız bu yer? Yaşam hep acı.”
Bundan sonra artık hiçbir şey demeden, ne hızlı ne yavaş, tam olması gereken tempoda dosdoğru yürüyelim. Bu yol nereye gidiyor? Bunu büyüyen bir asmaya sormalısın. Asma sana şu cevabı verecektir:
“Hiç bilmiyorum. Ama güneşe doğru büyüyorum.”
