Nuri Ceylan
@nc06
Hiçbir şey, öfkelendiğimde duyduğum özgüvenim kadar beni korkutmuyor.
-Roman okuyunca korkmuyor musun, dedi Nizam.
-Bazen...
-Aslında hayattan korkuyorsun yani...
-Bazen...
Reklam
Size biraz roman okutmalıyım ben yeniden. Hayatı görün, insanları görün, bütün şehri görün, tek tek evleri, insanları görün...
İnsanın kendi ölümünü izlemesine benziyordu bu duygu, ruhu ölürken,bedeni bu ölümün acısını çaresizce yaşıyordu.
Ragıp bey bir geleceği yokmuş, hayat bugün sona eriyormuş, hatta sona ermiş gibi hissediyordu. Düşüncelerinde geçmişi reddetmiş geleceği de hayalleriyle birlikte yok etmişti, elinde kalan bu daracık zaman parçası ise yalnızlıkla, kırılmış gururunun yaralarıyla, kıskançlıkla ve kederle doluydu.