Videolar
Nasıl hissettiğimi anlatabilecek halde bile değilim. Kelimeler yetmiyor, cümleler yarım kalıyor. İçimde olan şey dile gelince küçülüyor, eksiliyor, anlamını kaybediyor gibi geliyor. O zaman düşünüyorum; ne anlamı var yazmanın?
Karşımdaki gerçekten anlamak istese bile nasıl anlayacak? İnsan kendi içinde kaybolmuşken bir başkasına yol nasıl tarif edilir? Ben kendi duygularımın içinden çıkamazken biri gelip beni nasıl bulacak?
Bir süre sonra başka bir korku daha beliriyor. Ya yorulursa? Ya aynı karanlığın içinde dönüp duran cümlelerden sıkılırsa? Sürekli aynı yere dönen, ne hissettiğini bile açıklayamayan bir insanı ne kadar taşıyabilir ki insan?
Sonra kendime dönüp bakıyorum. Ben bile kendimle baş edemiyorken bunu başka birinden beklemek ne kadar doğru?
O halde ne yapmalı, söyle.
Çünkü artık bir şeyleri düzeltmeye gücüm kalmamış gibi. Ne anlatacak hâlim var ne susacak. Sadece içimde bir ağırlık var ve onu nereye bırakacağımı bilmiyorum.
Anlatamadıkça eksildiğimi sanıyordum; oysa içimdeki bu kalabalık dile gelmeyecek kadar büyük...
Veysel can K.
Şu an ne hissettiğimi tam olarak ben bile bilmiyorum. Bir boşluk hissi belki de, ya da her duygunun birbirine karıştığı o büyük nötrlük hali. Klavyeye notlarıma yazı yazmak için büyük cümleler kurmak için değil, sadece içimdeki o durağanlığı notlara aktarmak için. Kelimeler ağır ağır dökülüyor. Beynimdeki uyuşukluk parmak uçlarıma geçiyor sanki. Ama garip bir şekilde, bu ağır akış beni rahatlatıyor. Bir şeyleri zorlamayı bıraktığımda, hayatın benden beklediği o mükemmellik algısından sıyrıldığımda hafifliyorum. Bu köşe benim dünyam, bu notlar benim aynam. Ve bugün aynamda sadece dingin bir sessizlik izlemek istiyorum. Zihnim bugün suskun bir nehir gibi. Akıyor ama ses çıkarmıyor. Bazen en derin düşünceler, en sessiz anlarda demlenir.🍃
40. BÖLÜM
✨️ Serkan ✨️
Ceketimi koltuğun arkasından kaptığımda, kapı bu anı bekliyormuş gibi aralandı. Asistanım, elindeki dosyalarla içeri girdi. Adımları hızlıydı,