Neps
@nepzed
43 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·100 syf.·
6 saatte okudu
·2025 9. kitabı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kendi kendine düşündü. Çocukluğunu. Hatırlamıyordu. Oradaydı. Diğer çocukların arasında. Kardeşlerinin ve amca çocuklarının, komşu çocukların arasında. Onlardan hangisiydi? Havuzun kenarındaydı. Duvarın dibinde. Sokakta, damda, okulun bahçesinde. Şimdiki gibiydi. Çocukluğu yoktu. Gençliğini düşündü, öğrenim hayatını, işini, yirmi yaşını, otuz yaşını, sonraki yaşlarını ve ondan önceki yaşlarını. Gördü ki anlamlı ve özel bir yerde olmamış hiç, orada, burada, şurada olmuş hep. Bir gün kaçınılmaz olarak yirmi yaşına ya da otuz yaşına geleceğini biliyordu, nitekim kırk iki yaşına gelmişti işte. Fakat ne zaman? Geçmişi renksiz bir madde gibi havaya karışıp dağılmıştı ve aklından geçirdiği her yerde karmakarışık gölgeler yerlerinden çıkıp zihnine hücum ediyordu ve hiçbir yer o "bir tek yer" gibi canlanmıyordu hafızasında ve geçmiş, o belirsiz tasarı, bir avuç gece ile gündüzden ibaretti. Bir avuç kopmuş, parçalanıp dağılmış andan ibaretti.
Her yer toz toprak içinde. Camlar, masanın üstü, lambalar, çarşaflar, ben, bu oda. Nerden geliyor bu toprak? Dışardan değil, dışarda yalnız kar var, rüzgâr var. Kapılar da kapalı. Buradan geliyor, benden, bakışımdan, nefesimden, tenimden, toza bulanmış hayalimden.
Odasını hatırladı, güneş görmeyen odasını ve kendisine uyku dışında her şeyi sunmuş olan ahşap yatağını. Yorganı bir dağdan ağırdı ve vücuduna temas etmiyordu. Yastığı zamanla taşlaşmıştı ve gönlünün gecesinden geçip yeryüzünün derinliklerine doğru korkulu bir sefere çıkmış, şeytanların fısıltılarının ve kötülük tanrısı Ehrimen'e mensup derbeder yüzlerce ruhun ve büyülü rüzgârların ve geriye kalan her şeyin savrulup dağıldığı bir zamana gitmişti. Yaratılıştan önceye, hiç kimsenin, hiçbir şeyin ve hatta Tanrı'nın bile henüz var olmadığı bir zamana. Özün ve yalnızlığın var olduğu bir zamandı bu ve asıl yurdundan uzaktaki kederli insan işte bu uğursuz anların tümünü deneyimliyor.
Hiçbir yüz tanıdık değildi. Başını çevirdi ve eliyle kafasındaki sızlayan yara izini sıvazladı. O sebepsiz keder derisinin altında gezinmeye başlamıştı, öylesine cehennemi bir iltihaptı ki bu, şeytanın nursuzluğuna bulanmıştı ve bütün gözeneklerini karanlıkla dolduruyordu.