Düşünüyorum: Şimdi mi başlıyor uyku yoksa şimdi mi bitiyor? Ah nasıl da sancıyor bir şey içimde! Nasıl da acı çekiyorum yüreğimde! Umutsuz düşünceler yıldırımlar gibi yırtıyor zihnimi ve parıldamalarıyla başka dünyaların anılarını ayrımsamayı başarıyorum uzak, çok uzak anılarını batmış Atlantislerin!..
Sayfa 78
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bütün bu yaşamım anlaşılmaz bir düş olmasın, bütün bu sevgi, bütün bu ölüm korkusu ve umudu büyük bir düşte gördüklerim olmasın?
Sayfa 78
Yaşıyoruz, boğuşuyoruz, kucaklaşıyoruz, kin duyuyoruz -acınası yaratıklar- ve ansızın yer yarılıyor ayaklarımızın altında, birbirimizin üstüne düşüyoruz; dilsiz, sararmış ve umutsuzca. Hiç umut yok. Mezar sonsuz bir gece -sonsuz çürüyüşüdür kemiklerin, umutların ve düşüncelerin. Ey bir ilenç gibi, hıçkırık gibi, su baskını gibi yükselen öfke! Ah o ölen büyük kişilikler ve kapanan kocaman güzel gözler!..
Sayfa 70
Kimi zaman, nedendir bilmem, görünmez güçlerin şaklabanları olduğumuzu daha açık algılıyorum. Tiyatro oyuncularıyız, yaşam komedisini oynuyor ve eğleniyoruz.
Sayfa 70
Hadi gel çabuk olalım, değil mi ki öleceğiz, değil mi ki iskeletler avuntusuz yatıyor toprağın üzerinde. Hadi gel, çevremizdeki her şey ölmekte. Aşağıda çiçekler can çekişiyor ve soluyorlar, üstümüzde can vermiş ne çok yıldız var! Işıltılı ve avuntusuz ne çok dram dolanıyor başımızın üstünde - sonsuz korkunun ve sonsuz suskunluğun içinde!
Sayfa 63