İnsan ruhunu hayranlıkla süzüyorum, göğün ve yeryüzünün hiçbir kuvveti bu kadar engin değildir; biz içimizde sonsuz güçlülüğü taşıyor ve bunu bilmiyoruz. Bedenimiz onu et ve içyağlarıyla bastırıyor, ne olduğumuzu ve neyi yapabileceğimizi öğrenemeden ölüyoruz.
Sayfa 571
Reklam
Tırtılın kelebek olma özlemi, benim için daima tırtılla insanın en emredici ve aynı zamanda en meşru görevi olmuştur. Tanrı seni tırtıl yapsın, sen de kendi mücadelenle kelebek olasın!..
Sayfa 556
İçimi acıma değil, öfke kapladı. “Haksızlık! Haksızlık!” diye bağırdım. “Böyle canların ölmemesi gerekir. Artık toprak, su, ateş ve kader, ne zaman tekrar bir Zorba yaratabilecek?”
Sayfa 527
“Artık Zorba yok! Gülüşü öldü, şarkısı kesildi, santur kırıldı, denizin çakılları üzerindeki raks durdu, deva bulmaz şekilde susamış olarak, daima soran ağız tıkandı; taşı, denizi, ekmeği ve kadını onun kadar ustaca okşamasını bilen başka bir el bir daha asla olmayacak…”
Sayfa 527