Özge Ünal
@nermas
Sesimizin değerini susturulduğumuzda anlarız
Her insan bir duygu olsa, babam özlemek olurdu.
Yalnızlıktan deliririm sandım önce, öyle olmadı. Bir iyi geldi, bir iyi geldi, o kadar olur. Kendime geldim. Sarmaş dolaş olduk kendimle.
Gençlik insanın kendini teselli edememesiymiş, artık biliyorum.
Bir yalanı yeterince uzun süre söylersen bir gün önünde sonunda ikna edersin kendini. Yarattığın yalan, seni yaratır kendinden. Kendine dönüştürür, kendi kılar. Ama içinde bir yer, derinde, mutlaka bilir. Bir his, bir vicdan sızısı, yaşayıp yaşamadığından emin olamadığın bir an gibi dürter durur.
Biter sanıyor insan, insanın insana muhtaçlığı geçer bir gün, uzun yıllar yalnız kaldığında, yeter sanıyor kendine ama işte, yetmiyor, bitmiyor. Bir çift bakan göz, bir nefes, bir teselli, bir anlama çabası.