Özge Ünal
@nermas
Sesimizin değerini susturulduğumuzda anlarız
Cevabını o uçurumun kıyısında bekleyeceğim. Nasıl bekleyeceğimi bilsen, acı çekmesin diye vurulan atlar gibi öldürürdün beni.
Bütün bu insanlar nasıl yaşıyorlar öleceklerini bile bile? Yaşamak, dalganın önüne kumdan bir kale kurmaya benziyor. Yıkılacağını bile bile yapılan bir kale. Beyhude.
Ölmek iyiydi de senin elinden gelmesine dayanamıyordum.
Zaten insan denen mahluk, yeteneklerinin içinde en çok kendini aldatmakta ustaydı.
Sen hep gidecek bir yerin olmayışından, daha doğrusu gidecek cesareti bulamamaktan yakındın; ama bil ki asıl dönecek bir yerinin olmaması fecidir, çaresizliklerin en beteridir.