Özge Ünal
@nermas
Sesimizin değerini susturulduğumuzda anlarız
Malum, insan dediğin topraktan ve çamurdan, karanlıktan ve riyadan, hırstan ve kıskançlıktan yoğurulmuştur.
Bilmem yine kızar mısın, içimdeki özlem öyle büyük ki, şimdi ardımdan öfkeyle bağıran sesine bile razıyım.
Düşün işte, o zamanlar hürriyetin bir erkekle beraber, bir erkeğin ellerinde gelebileceğine inanacak kadar toydum.
Hülasa, ben olsaydım, diye başlayan cümlelerin içi, çoğu zaman görülmemiş bir rüyanın yeryüzünde kapladığı alan kadar boştur.
Aklım hep eskilere gidiyor. Benim şaşkın aklım zaten oralardan dönmeyi hiç beceremedi ki…