Roman, 1970’li yılların İstanbul’unda başlayıp yıllara yayılan saplantılı bir aşkın hikâyesini anlatmaktadır. Romanın başkahramanımı Kemal, varlıklı bir ailenin oğludur ve nişanlısı Sibel’le evlenmek üzereyken, uzak akrabası olan genç ve güzel Füsun’la karşılaşır. Bu karşılaşma, Kemal’in hayatını kökten değiştirecek bir tutkunun başlangıcı olur. Kemal ile Füsun arasında gizli bir ilişki başlar. Ancak bu ilişki, hem dönemin toplumsal baskıları hem de sınıf farkları nedeniyle sürdürülemez. Füsun bir süre sonra ortadan kaybolur ve Kemal, onu kaybettikten sonra aslında neyi kaybettiğini fark eder: sadece bir kadını değil, masumiyetini, gençliğini ve hayal ettiği hayatı. Yıllar sonra Füsun’u yeniden bulan Kemal, onun artık evli olduğunu öğrenir. Buna rağmen Füsun’un ailesinin evine düzenli olarak gidip gelmeye başlar. Bu ziyaretler sırasında Füsun’a ait en küçük eşyaları bile toplamaya başlar: sigara izmaritleri, tokalar, küpeler, bardaklar… Bu nesneler, Kemal için aşkının somut kanıtlarına dönüşür. Zamanla bu eşyalar bir “müze” fikrine evrilir. Çünkü Kemal’e göre aşk, ancak hatıralarla ve nesnelerle korunabilir. Roman, bir aşk hikâyesinden çok daha fazlasıdır. Türkiye’nin modernleşme sancılarını, sınıfsal farklılıkları, geleneksel değerlerle Batılı yaşam tarzı arasındaki gerilimi ve İstanbul’un değişen yüzünü arka planda ustalıkla işler. Aynı zamanda aşkın insanı nasıl dönüştürdüğünü, hatta tüketebildiğini gösterir. Kemal’in Füsun’a duyduğu aşk zamanla bir mutluluk arayışından çok, geçmişe tutunma çabasına dönüşür. “Masumiyet”, burada hem gençliğin saflığını hem de kaybedilmiş bir zamanın geri getirilemezliğini simgeler. Sonuç olarak, Masumiyet Müzesi bize şunu sorar: Bir insan, kaybettiği bir aşkı hatıralarla gerçekten yaşatabilir mi? Yoksa anılara tutunmak, insanı

1000Kitap