Şehrin en eski aynaları, insanın yüzünü değil, bekleyişini saklar. Markiz’in buğulu camlarının ardında oturan kadın da belki bu yüzden hiç acele etmiyordu. Çünkü bazı insanlar gitmeyi değil, unutulmamayı isterdi. Dışarıda İstanbul akıp giderken o, bir fincan kahvenin içinde geçmiş zamanı karıştırıyordu.