Tanık olduğu onca fırtınaya rağmen kendi hikayesi sessiz sedasız, olaysız, şaşırtmacası sona ererken Mücella en fazla da zamanın iki yüzlü olduğunu, koşması gereken yerde durduğunu durması gerekirken koştuğunu anlarken günler geçmişti.
Asıl af, Affa layık olmayanı da affetmek değil mi? Tıpkı vicdan gibi. Onu kaybetmeye en fazla hakkımız olduğu anda koruyabildiğimiz şey değil miydi vicdan?