"..gözyaşı döktüğün vakit ilk gideceğin yer, başını yaslayacağın ilk omuz yine onunkidir ne kadar uzakta olursa olsun. Gözden ırak olan, gönülden ırak olmuyormuş işte. Bunu arana mesafeler girince, buluşacağın bir şarkıda anlıyorsun veya yastığa koyduğunda kafanı, düşlediğin hayallerde. Yaptığın her şeyde eğer hala bir parça 'o varsa, geriye kalan hiçbir şeyin önemi kalmıyor anlayacağın; mesafelerin, engellerin.. Önemi olan tek şeyin, uykularını kaçıran o karanlık gecelerin ardından; günlerce, aylarca, belki yıllarca beklediğin kişinin hayatına güneş gibi doğması oluyor. Mesafeler sevdikçe azalıyor; kabullendikçe. O yüzden kalbine sımsıkı sarılmalı insan, içindekine özlemle.."